Home celebs Wat kunnen we verwachten in het 4de seizoen ‘Orange Is The New...

Wat kunnen we verwachten in het 4de seizoen ‘Orange Is The New Black’? We vroegen het aan de actrices.

Reporters
Of we een babbeltje zouden willen doen met enkele ‘Orange Is The New Black’-actrices? Hell to the yes! We vlogen naar Berlijn, waar de Europese première van het vierde seizoen van de Netflixserie plaatsvond, en zaten aan tafel met Litchfield inmates Morello, Mendoza, Crazy Eyes, Big Boo en Daya (Red was in Berlijn, maar gaf verstek voor de interviews #bummer).

Nog één week moeten we wachten totdat het vierde seizoen op ons losgelaten wordt. Tijd om de actrices de pieren uit de neus te halen over wat we kunnen verwachten van die nieuwe afleveringen, dachten wij. Om de lipjes los te krijgen, praatten we eerst over de invloed van de populaire serie en over de actrices zelf.

Vernieuwend en vrouwvriendelijk

Dat ‘Orange Is The New Black’ een baanbrekende serie is, staat buiten kijf. Een televisieprogramma met zo’n enorme diversiteit wat betreft ras, seksualiteit, gender- en lichaamsvormen én met vrouwen in de hoofdrol: het werd nooit eerder gedaan. ‘Kijkers voelen een intieme relatie met ons omdat ze voor het eerst zichzelf zien op de televisie. Ze hebben het gevoel dat ze ons kennen omdat we eruitzien zoals zij, omdat ze zichzelf herkennen in de verhalen van onze personages’, zegt Dascha Polanco, oftewel Dayanara Diaz daarover. ‘Toen ik klein was, zag ik niemand zoals ik op het scherm. Ik had niemand om me mee te identificeren, omdat er amper latina’s op televisie kwamen. Alhoewel, misschien Angelina Jolie, want zij heeft net zulke dikke lippen als ik’ (tuit haar lippen). ‘En ze is sexy, zoals jij’, antwoordt Yael Stone, die we kennen als de leugenachtige Lorna Morello. ‘Ja, als ik m’n ogen zo’n beetje toeknijp, zie ik de gelijkenis wel’, grapt ze.

Orange Is The New Black

Yael en Dascha in Berlijn

Een leuk weetje over die laatste: Morello’s accent is honderd procent fake. Yael is geboren en getogen in Australië en dat hoor je. ‘Ik kan zelfs niet zeggen waar Morello’s accent precies vandaan komt. Het is een soort mengelmoes van East coast-accenten, met een beetje Brooklyn, een beetje Boston,… Ik ben getraind om naar geluiden te luisteren en die fonetisch neer te schrijven, dus zo doe ik dat met het script. Ik hou ervan om accenten te doen.’ Of dat niet moeilijk af te wisselen is? ‘Tijdens de opnamens van het eerste seizoen bleef ik de hele tijd bij Lorna’s accent. Maar naarmate ik bevriend raakte met de andere actrices, werd het een beetje raar om met een vals accent te praten. Dus tegen seizoen twee wisselde ik af. Vorig jaar nog was ik ‘Orange’ aan het opnemen, speelde ik een Australisch personage in een andere productie en zat ik in een film als Britse: dat was een verwarrende periode (lacht)’.

Lea Delaria, die we kennen als Big Boo, zet met haar rol in de serie haar jarenlange strijd verder om de wereld een mooiere plek te maken voor vrouwen – en dan vooral lesbiennes. ‘Ik ben al jaren een overtuigd gay rights activist. Ik was trouwens in 1993 de allereerste openlijk lesbische comédienne die op televisie optrad.’ De 58-jarige actrice vindt het dan ook heel belangrijk om er te zijn voor de meisjes die zichzelf herkennen in haar personage en haar advies vragen. ‘Ik ben zowat de enige butch dike (macho lesbienne, manwijf) in Hollywood. Elke dag krijg ik honderden berichten van butch meisjes die me nodig hebben, dus ik neem m’n tijd daarvoor en probeer die zo veel mogelijk te beantwoorden. Er zijn verhalen bij van meisjes die op straat gezet zijn door hun ouders of zelfs bang zijn om gestenigd te worden als ze laten zien wie ze echt zijn. Uiteraard krijg ik ook de leuke verhalen van meisjes die dankzij de serie hebben durven zeggen wie ze zijn en vertellen hoe ze zich daardoor zo veel gelukkiger voelen. Die berichten zijn geweldig.

Orange Is The New Black

Lea Delaria op de première in Berlijn

Is Big Boo’s verhaal gebaseerd op dat van Lea? ‘Ik heb, net zoals alle butch lesbiennes, in mijn kindertijd en jeugdjaren dezelfde strijd als Big Boo moeten voeren. Het enige verschil is dat mijn ouders mij wél accepteerden en een conversatie met mij zijn willen aangaan. In Boo’s geval was dat niet zo (we zagen in een flashback hoe Boo’s mama niet kan aanvaarden dat ze jongensachtige kleren wil dragen), maar het is logisch dat de schrijvers voor die situatie hebben gekozen. Dat is spijtig genoeg nog altijd wat er meestal gebeurt, het is nog steeds de norm.’

Jobs

Nog 1 stap voor je onze desktop-meldingen kan ontvangen!

Geef je browser toestemming om je desktop-meldingen van Flair te sturen.