https://api.mijnmagazines.be/packages/navigation/

Gen F

Join onze community en krijg extra toegang tot artikelen, deel jouw verhaal & ...
© © Mathias Hannes

'In tijden waarin emoties vooral níét worden beleefd, is een weerzien met je ex als een katapult waarvan de rekker op je wang knapt.'

Arkasha: ‘Daar sta ik weer, naast de man die me mijn kleine kantjes vergaf’

De redactie

Arkasha woont in Antwerpen. Haar leven bestaat uit e-mailen, potjes invriezen en webinars kijken. Over de spannendere dingen, zoals het weerzien met haar ex, schrijft ze naar Anaïs, die in New York woont.


Dag Anaïs, 

De geur van vuurkorf hangt nog in mijn jas, maar die van zonnecrème komt stilaan in de plaats. Ik ben in Barcelona

voor een opdracht. Zoals je weet, heb ik hier bijna twee jaar gewoond. Je was er zelfs bij tijdens mijn laatste dagen, op dat festivalletje waarop ik G. ontmoette, de man met wie ik vier jaar een langeafstandsrelatie had. Hij en ik hebben al maanden geen contact – dat was ook nodig – maar nu ik tóch nog eens in de stad ben, stuur ik hem een bericht met de vraag of we koffie gaan drinken. Het wordt een pintje op zijn nieuwe dakterras.

Uit zijn appartement – waaruit ik vorige zomer quasi ben gevlucht voor de kakkerlakken – blijkt hij dus ook te zijn verhuisd. Toen ik zo’n stervend gedrochtje tussen mijn mascara en lippenstift vond, zei hij ‘dat ik mijn make-uptasje maar dicht had moeten ritsen’. Zijn verhuis voelt dus een beetje als een triomf. Overtuigd van mijn eigen gelijk stap ik over zijn nieuwe drempel. Een ‘Zie je wel!’ kan ik nog nét bedwingen, maar dan word ik overmand door nostalgie.

Aan zijn koelkast hangt een kunstwerkje dat hij in België kocht. Ik spot het dekbed dat ik hem ooit cadeau deed. Op tafel staat de blikken koekendoos die ik ooit vanop de luchthaven meenam. Hij bewaart er lange blaadjes en groene knoppen in. De geur brengt de herinnering aan heel wat discussies naar boven. Maar dan vraagt hij ‘Westmalle of Duvel?’ en ben ik ontroerd dat hij alleen Belgisch bier in huis heeft.

Anaïs, in tijden waarin emoties vooral níét worden beleefd, is een weerzien met je ex als een katapult waarvan de rekker op je wang knapt. Pats! Daar sta ik weer, naast de man die me mijn kleine kantjes vergaf, me heel bewust van het feit dat ik dat niet kon. Op zijn terras klinken we op het weerzien. Hij vertelt over zijn nieuwe kantoor. In het randje tussen zijn neus en wang zit een wit knopje. Het kijkt me uitdagend aan. Ik wil mijn nagels erin planten en het naar buiten dwingen.

We knuffelen elkaar gedag, en terwijl ik de trap afloop, rollen er ook tranen naar beneden.


In plaats daarvan vraag ik hoe het met zijn moeder gaat. Ik vertel hem over onze column, hij laat zijn collagewerk zien en laat zijn broek zakken om nieuwe tattoos te tonen. Ik weet niet waarvan ik het meest onder de indruk ben. De biertjes vloeien, maar ik hou de tijd in de gaten. De avondklok gaat hier twee uur vroeger in. ‘Blijf toch gewoon’, zegt hij om kwart voor tien, maar ik wil de toekomst niet met het verleden mengen. We knuffelen elkaar gedag, en terwijl ik de trap afloop, rollen er ook tranen naar beneden. Ik kijk nog een laatste keer op. Hij knikt me bemoedigend toe. Over zijn wang rolt ook een traan. De volgende ochtend word ik anxious wakker. De Spaanse zon valt op mijn huid. Ik ga voor de spiegel staan. Naarstig zoek ik bij mezelf een pukkel om uit te pitsen.

Arkasha 

Lees de vorige brieven van Arkasha & Anaïs: 

Fout opgemerkt of meer nieuws? Meld het hier

Partner Content