https://api.mijnmagazines.be/packages/navigation/

Gen F

Join onze community en krijg extra toegang tot artikelen, deel jouw verhaal & ...

'Mijn vriendinnen noemen me sindsdien Carrie Croissant...'

6 vrouwen over hun beschamende sollicitatieblunders: ‘Er hing een gigantisch stuk croissant tussen m’n tanden’



Solliciteren, het is een eindeloos doolhof gevuld met obstakels, van awkward kussen tot afgebroken hakken en slapende bazen. Bij wijze van hart onder de riem voor al wie ooit werk zocht, verzamelden we jullie grappigste, sappigste en (plaatsvervangend) beschamendste blunders.

Evi (37) – Dag vreemde man

Evi (37) - Dag vreemde man

Evi (37) – Dag vreemde man

© Getty ‘Op weg naar mijn eerste sollicitatie­gesprek ben ik in
blinde paniek bij een wild­vreemde man in de auto gestapt. Dat zat
zo. Ik was met de trein naar Diegem gespoord en had een plannetje
afgedrukt om van het station naar de kantoren van het bedrijf
waarbij ik aan de slag wilde, te stappen. Ik weet niet of het aan
het plannetje lag of aan mijn gebrek aan oriëntatie­vermogen, maar
na een tiental minuten wandelen bevond ik me ergens waar ik
helemaal niet moest zijn. Ik liep verloren langs een steenweg
zonder degelijk voetpad en kwakkelde dan maar in de drassige berm
tot mijn laarsjes helemaal wegzakten in de modder. Ondertussen
tikte de tijd weg. Ik moet er heel erg radeloos hebben uit­ gezien,
want plots stopte er een auto naast mij en vroeg de man aan het
stuur waar ik naartoe ging. Normaal zou ik nooit ofte nimmer bij
een random stranger in de wagen stappen, maar uit pure angst om te
laat op mijn gesprek te komen, deed ik het toen wél. Geluk­kig had
de man alleen maar goede bedoelingen. Dankzij zijn gps geraakte ik
op tijd ter plekke én had ik nog twee minuten over om mijn laarsjes
weer toonbaar te maken.’

Elke (34) – Met de hakken over de sloot

Elke (34) - Met de hakken over de sloot

Elke (34) – Met de hakken over de sloot

© Getty ‘Tien jaar geleden solliciteerde ik voor mijn huidige job.
Nadat ik al verschillende interviewrondes en honderd-en-een testen
had overleefd, mocht ik nu een dagje proefdraaien in het bedrijf om
te zien of het zou klikken met de rest van het team. Ik was nog
niet binnen of mijn hak bleef steken tussen twee kasseien net voor
de inkomhal. Krak! Ik heb de hele dag op kantoor rondgewaggeld op
één hoge en één lage schoen, te midden van al mijn toekomstige
collega’s. Enige pluspunt: ik had meteen een gespreksonderwerp
wanneer ik weer eens aan iemand nieuw werd voorgesteld. Het ijs was
gebroken en vandaag doe ik dezelfde job nog steeds met plezier.
Alleen voor die kasseien kijk ik uit.’

Caro (26) – Carrie Croissant, aangenaam

Caro (26) - Carrie Croissant, aangenaam

Caro (26) – Carrie Croissant, aangenaam

© Getty ‘Nog tijdens mijn studie economie had ik mijn eerste
sollicitatiegesprek bij een bekende accountancyfirma. Alles liep op
rolletjes, maar toen ik terug op mijn kot arriveerde, keek mijn
toenmalig vriendje me met grote ogen aan. Er hing blijkbaar een
gigantisch groot stuk croissant tussen mijn tanden, een restant van
de lunch die ik net vóór de afspraak nog snel naar binnen had
gewerkt. Mijn huisgenoten noemen me sinds die dag Carrie Croissant
(lacht). Gelukkig werd ik ondanks alles toch aangenomen.

Judith (36) – Hou het hoofd (niet) cool

Judith (36) - Hou het hoofd (niet) cool

Judith (36) – Hou het hoofd (niet) cool

© Getty ‘Mijn eerste sollicitatie ooit was niet voor een job, maar
voor een simpele stageplaats. Desondanks was ik zo zenuwachtig voor
het gesprek dat ik een uur te vroeg ter plaatse arriveerde in mijn
rode Ford Fiësta, een oude roestbak zónder airco. Het was hoogzomer
en ik durfde nog niet binnen te gaan bij het bedrijf, waardoor ik
een uur in de auto heb zitten zweten dat het geen naam had. Gevolg:
een knalrode kop en een zweetrug tijdens het gesprek, maar daarna
gelukkig ook een stageplaats!’

Carolien (28) – Katholieker dan de paus

Carolien (28) - Katholieker dan de paus

Carolien (28) – Katholieker dan de paus

  © Getty ‘Ik sta als leerkracht in het middelbaar onderwijs
en een paar jaar geleden mocht ik op gesprek bij de directeur van
een nieuwe school. Nadat we mijn cv hadden overlopen, ging het over
praktische zaken, zoals uurroosters en of ik me al dan niet bij de
christelijke vakbond zou willen aansluiten. Waarop ik doodserieus
vroeg of er ook een niet-christelijke vakbond was. De directeur
antwoordde droog dat ik solliciteerde op een katholieke school,
waarmee hij meteen mijn achteraf niet zo goed geïnformeerde vraag
beantwoordde (lacht).’

Sophie (30) – Tour de Malchance

Sophie (30) - Tour de Malchance

Sophie (30) – Tour de Malchance

© Getty ‘Enkele jaren geleden begon ik aan mijn zoektocht naar
werk. Zoals zoveel laatstejaarsstudenten had ik daar geen ervaring
mee. Voorbereiding was dus van groot belang! Door mijn
perfectionistische kantje was ik gelukkig tiptop in orde. Ik leerde
de geschiedenis van het bedrijf waar ik ging solliciteren vanbuiten
en zocht de locatie op via Google Maps, mijn beste vriend. Of dat
dacht ik toch… De dag van de sollicitatie fietste ik op mijn
dooie gemak naar de afspraak. Ik had de route gememoriseerd en was
ruim­schoots op tijd vertrokken. De vlag van het bedrijf hing
buiten; ik zat juist! Vol zenuwen drukte ik op het belletje met de
naam van de firma. Geen antwoord, dus probeerde ik het nog een
keer. Opnieuw geen antwoord. Ik begon het een beetje warm te
krijgen. Wat nu? Smart­phones waren nog maar net in opmars, dus de
mogelijkheid om mijn mails te checken was er niet. Na tien minuten
kwam er een man het gebouw uitgewandeld met een sigaret in de hand.
Met een klein hartje vroeg ik of hij soms wist waarom er niemand de
deur opendeed. Maar juffrouw, zei hij lachend, die zijn allang
verhuisd! Blijkbaar zat het bedrijf ondertussen een paar straten
verder en had niemand de moeite genomen om me daarvan op de hoogte
te brengen. Ik ben onmiddellijk op mijn fiets gesprongen en heb
mezelf bijna letterlijk doodgetrapt. Uiteindelijk kwam ik twintig
minu­ten te laat aan op het juiste adres. Tot zover mijn goede
eerste in­druk. Ik probeerde nog uit te leggen dat het niet mijn
schuld was, maar enkele dagen later kreeg ik een mailtje met de
mededeling dat ik toch niet geschikt was voor de job. Bij dezen wil
ik het bedrijf in kwestie bedanken voor de teleurstelling, de
stress én de work­-out.’



Lees ook: 

Fout opgemerkt of meer nieuws? Meld het hier

Partner Content