Home Straf Verhaal Maaike (24) liet haar borsten verkleinen

Maaike (24) liet haar borsten verkleinen

'Iedere keer als ik ergens binnenkwam, had ik de indruk dat mijn borsten mij introduceerden: kijk eens, hier zijn we!'

Vaak is plastische chirurgie een middel om uiterlijke perfectie te bereiken. Maar voor Maaike betekende het zo veel meer: de verlossing van een jarenlang complex.

In het vierde leerjaar kreeg ik al mijn eerste beha. Tegen de tijd dat ik in het eerste jaar middelbaar zat, had ik een C-cup en daarna is het niet meer gestopt. Toen ik op mijn achttiende op kot ging, ben ik een paar kilo’s bijgekomen door het ongezonde studentenleven. En natuurlijk groeiden die borsten mee. De zomer vóór mijn operatie droeg ik een bikini met cupmaat H.

ma

Als jong meisje had ik het verschrikkelijk moeilijk met die grote borsten. Fysiek waren ze letterlijk een zware last om dragen. Ik kampte voortdurend met nek- en schouderpijn. Maar vooral mentaal was het echt niet gemakkelijk. In het vijfde leerjaar gaven mijn klasgenoten me al de bijnaam ‘Big boobie’. En ik kan je verzekeren, dat hakt erin op die leeftijd. Ik ben vaak ongelukkig thuisgekomen van school.

Méér dan borsten

In het middelbaar bouwde ik een vaste vriendenkring op. Van die scheldnamen had ik toen minder last. Maar dat werd ruimschoots gecompenseerd door de vaak misplaatste aandacht die ik ineens van heel veel jongens kreeg. Je wil niet weten hoe vaak ik gedachten riep: ‘Hallo, ik heb wel méér te bieden dan enkel die mega-borsten!’ Allemaal leken ze toen alleen maar gefascineerd door mijn boezem. En dat maakte mij heel onzeker. Als ik verliefd werd op een jongen, of ik maakte nieuwe vrienden, dan was ik meteen bezorgd. Het zou toch weer niet alleen maar om de borsten te doen zijn zeker?

Iedere keer als ik ergens binnenkwam, had ik de indruk dat mijn borsten mij introduceerden: kijk eens, hier zijn we!

Toen ik net beha’s begon te dragen, kende ik nauwelijks speciaalzaken waar ze extragrote cupmaten verkochten. Ik heb heel lang, noodgedwongen, vooral sportbeha’s gedragen. Maar elegant waren die natuurlijk niet. Als ik nu foto’s uit die tijd terugzie, denk ik dikwijls: Mijn God, wat zág ik eruit! In het middelbaar droeg ik meestal open topjes omdat die nog het meest flatterend waren, een rolkraag of hooggesloten shirt was not done. Daarin leken mijn borsten wel tot aan mijn kin te komen.

ma

Bloesjes met knoopjes waren ook geen optie, want die sprongen gegarandeerd open. Maar vooral de aftekening van die brede behabandjes die je vaak door mijn kleding zag, vond ik verschrikkelijk. Ik ben nooit een panlat geweest en ik ben niet groot. En die grote boezem zette dat alleen maar extra in de verf.

Ze staarden naar mijn borsten en vergaten mij

Iedere keer als ik ergens binnenkwam, had ik de indruk dat mijn borsten mij introduceerden: kijk eens aan, hier zijn we!’ Iedereen staarde meteen naar die boezem en leek te vergeten dat ik daarachter stond. Toen ik in het vijfde middelbaar die bikini met cup H kocht, was voor mij de maat vol. Toen is er in mijn hoofd echt iets geknapt en ben ik voor het eerste tegen mijn ouders heel concreet over een borstverkleining begonnen. Zij reageerde gelukkig heel positief en zijn vrij snel met mij naar de huisarts gestapt. En die heeft me daarna doorverwezen naar de plastisch chirurg. In januari vorig jaar ben ik onder het mes gegaan voor een borstreductie. Een moment waar ik serieus naar afgeteld heb. Uit mijn linkerborst werd 500 gram weggenomen, de rechter verloor 600 gram gewicht. En ook mijn tepel werd verkleind en verplaatst.

Veel vrouwelijker

Het was een zware ingreep die natuurlijk littekens heeft nagelaten, maar die wegen niet op tegen mijn nieuwe borsten. Ik heb nu een D-cup. En ook al heb ik een esthetische ingreep ondergaan, ik voel me nu veel ‘échter’ dan vóór de operatie. Omdat het plaatje voor het eerste in mijn leven gewoon klopt. Als ik nu ergens binnenkom, zijn het niet meer mijn borsten die meteen alle aandacht naar zich toe trekken. Ik sta er nu gewoon helemaal. En dat is een hele verademing!

Ik kan nu alles dragen wat ik wil, en hoef niet langer een fortuin uit te geven aan beha’s die ik niet eens mooi vind.

Nu ik een normale boezem heb, is er op alle vlakken een nieuwe wereld voor mij opengegaan. Ik kan nu alle kleren dragen die ik wil, en hoef niet langer een fortuin uit te geven aan beha’s, die ik niet eens echt mooi vind. Mijn zelfvertrouwen heeft een boost gekregen en ik durf mij nu open te stellen voor leuke jongens zonder de bijgedachte te hebben dat het wel alleen maar mijn borsten zullen zijn die in de smaak vallen. Ook al is mijn boezem verkleind, ik voel me nu vrouwelijker dan ooit.

Interview: Jill De Bont
Foto’s: Tine Schoemaker

Werd jouw leven ook van de ene op de andere dag overhoop gegooid? Beleefde jij ook iets wat je voor altijd zal bijblijven? Of heb jij nog een ander sterk verhaal dat je met ons wil delen? Mail het via strafverhaal@flair.be en we nemen graag met jou contact op.

Lees meer straffe verhalen:

Jobs

Nog 1 stap voor je onze desktop-meldingen kan ontvangen!

Geef je browser toestemming om je desktop-meldingen van Flair te sturen.