Home Straf Verhaal Elodie (26) blijft bij haar vriend omdat hij dreigt met zelfmoord

Elodie (26) blijft bij haar vriend omdat hij dreigt met zelfmoord

'als ik wegga, heb ik zijn dood op mijn geweten.'

Het aantal scheidingen in ons land stagneert voor het eerst sinds jaren. Hoera, meer happy koppels! Of is het toch niet zo eenvoudig? Elodie wil haar vriend Devon verlaten, maar de angst dat hij zichzelf iets zou aandoen is te groot.

Elodie is 26, en al 6 jaar samen met Devon.

‘Twee keer ben ik weggegaan bij Devon. Twee keer is hij net op tijd gevonden. Het was geen loos dreigement, geen schreeuw om hulp. Zonder mij wil hij niet leven, zegt hij. En dat meent hij…

 

Ik kende Devon van in het jeugdhuis waar we uitgingen met vriendinnen uit de buurt. Hij was de bad boy. Kwam geregeld in de problemen door zijn gedrag. Als er werd gevochten, was hij er bij. Hij dronk te veel. Was nogal op zichzelf. Maar ik zag ook zijn andere kant.

 

Op een avond – hij had weer te veel gedronken en raakte in discussie met een van de andere jongens – hield ik hem tegen. Ik nam hem mee naar buiten waar we begonnen te praten. Ik weet niet waarom, maar tegen mij praatte hij open en eerlijk. Ik zag de pijn in zijn ziel. Hij kwam uit een destructief gezin met een agressieve -vader en depressieve moeder. Pas negentien was hij, maar hij had al veel te veel gezien.

 

Een jaar later werden we een koppel. Smoorverliefd was ik intussen op zijn duistere, getormenteerde ziel. -Verslaafd aan het feit dat hij zo exclusief was. Alleen bij mij liet hij zijn kwetsbare kant zien, alleen aan mij zei hij dat ik de reden van zijn bestaan was.

 

Niemand begreep wat ik in hem zag. Mijn ouders, mijn vriendinnen, allemaal probeerden ze op me in te praten. Dat zorgde alleen maar dat ik nog meer naar hem toe trok. Ik wist wie Devon écht was, zij hadden geen idee.’

 

Arm maar gelukkig

‘We waren een paar maanden een koppel toen hij thuis met ruzie vertrok. Een halfjaar heeft hij bij ons thuis gewoond, maar ook dat liep mis. Devon had nu eenmaal sombere momenten en dan was hij onhandelbaar. Ik kende hem intussen, wist dat ik hem dan even met rust moest laten. Maar mijn ouders pikten zijn gedrag niet. “Hij mag hier wonen, gratis. Het enige wat we vragen, is een beetje respect”, zeiden ze. Ik begreep het, maar ik begreep Devon ook.

 

Toen we een jaar verder waren, zochten we ons eigen appartementje. Devon had een job gevonden als postbode. Perfect voor hem, dacht ik. Niet de hele dag een baas die op zijn vingers keek, veel buiten… Ik studeerde intussen verder. We hadden weinig geld, maar we hadden elkaar.

 

Alleen, het werd alsmaar moeilijker om Devon gelukkig te houden. Hij kreeg woedeuitbarstingen. Dan was het alsof er een andere Devon naar voren stapte. Onredelijk was hij, verbaal ontzettend agressief. Na zo’n bui voelde hij zich ontzettend schuldig, overlaadde hij me met excuses en “het zal nooit meer gebeuren”. Maar het gebeurde iedere keer opnieuw.

 

Stilaan begon ik te zien wat mijn ouders en vriendinnen me al die tijd hadden gezegd: Devon mocht dan wel een gebroken ziel zijn, ik was geen hulpverlener. Ik moest aan mijn eigen geluk denken. Voor Devon zou ik altijd moeten zorgen, mezelf altijd opzij moeten zetten.

Jobs

Nog 1 stap voor je onze desktop-meldingen kan ontvangen!

Geef je browser toestemming om je desktop-meldingen van Flair te sturen.