En plots sta je daar, met een baby in je armen. Van een kinderwens over de zwangerschap tot het moederschap: een kind op de wereld zetten is één grote rollercoaster. Morgane (33) vond de kraamperiode heel heftig. Thomas (33) en zij zijn nu de trotse ouders van Novi.
‘De weg naar de zwangerschap verliep niet zoals we hadden gedacht en gehoopt’, vertelt Morgane. ‘We hadden net een grote reis gemaakt naar Zuid-Afrika en besloten toen we weer thuis waren om te proberen. Helaas hadden we na enkele maanden nog steeds geen positieve zwangerschapstest in handen en begon ik me toch wat zorgen te maken. Na een bezoek aan de gynaecoloog bleek dat ik PCOS (polycysteus-ovariumsyndroom) heb. Daardoor heb ik een heel onregelmatige menstruatie – wat ik nooit doorhad, want ik nam de pil waardoor het telkens wel mooi gereguleerd was – en ovuleer ik minder. We kregen medicatie en een zestal maanden later was ik zwanger!’
Magisch
‘Ik was graag zwanger, vooral tijdens m’n tweede trimester’, zegt Morgane. ‘In het eerste trimester was ik enorm misselijk, ik belandde zelfs eens in het ziekenhuis door overmatig overgeven! In het derde trimester was ik extreem vermoeid. Ik moest dan ook een maand voor de bevalling thuisblijven zodat ik toch nog wat kon rusten. Wat me altijd zal bijblijven van de zwangerschap, is ons dochtertje voelen schoppen in m’n buik. De eerste keer zaten we rustig in de zetel tv te kijken toen ik het voelde. Ik wist niet of het schopjes waren, maar toen Thomas z’n hand op mijn buik legde, voelde hij het ook. Magisch! Haar schopjes en bewegingen stelden me ook telkens gerust, het leek alsof ze surfte in mijn buik.’
In het eerste trimester was ik enorm misselijk, ik belandde zelfs eens in het ziekenhuis door overmatig overgeven!
‘De bevalling liep ook niet zoals verwacht’, aldus Morgane. ‘Drie weken voor mijn uitgerekende datum had ik al bijna twee centimeter ontsluiting. De gynaecoloog vermoedde dat ons dochtertje te vroeg geboren zou worden, maar ze bleef mooi zitten. Omdat ze naar het einde van de zwangerschap toe niet meer bijkwam of groeide, plande hij een ingeleide bevalling. Toen we enkele dagen daarvoor naar het ziekenhuis gingen op controle en ik aan de monitor hing, begon alles plots te piepen. Enkele verpleegkundigen stormden de kamer binnen, want de hartslag van onze baby daalde snel en er werd beslist om de bevalling in gang te zetten.’
Spoedkeizersnede
‘De hartslag van ons kindje bleef onstabiel, waardoor ze na enkele uren besloten om een spoedkeizersnede uit te voeren’, zegt Morgane. ‘Voor ik het wist, lag ik in het operatiekwartier en begonnen ze mij open te snijden. In enkele minuten tijd, zo leek het toch voor mij, haalden ze Novi uit mij. Ik kon alles volgen via een doorzichtig luikje. Ze zag paarsachtig en reageerde niet, waardoor ik begon te panikeren. Na wat wrijven en schudden, slaakte ze gelukkig haar eerste kreet. Wat een opluchting! Ik miste jammer genoeg de eerste momenten met haar omdat ik nog wat groggy was van de operatie en werd dichtgenaaid. Dat vind ik achteraf gezien echt jammer.’
Toen ik Novi de eerste keer zag, vond ik het onwerkelijk. Ik kon maar niet vatten dat dit de baby was die al die tijd in mijn buik had gezeten.
‘Toen ik Novi de eerste keer zag, vond ik het onwerkelijk’, aldus Morgane. ‘Ik kon maar niet vatten dat dit de baby was die al die tijd in mijn buik had gezeten. We doopten ons dochtertje Novi, na lang twijfelen, want we raakten het maar niet eens over de naam. Thomas houdt meer van klassieke namen en ik ben sowieso fan van originele, unieke namen. Toen we de naam Nova lazen, waren we allebei voor de allereerste keer geïnteresseerd. Ik stelde voor om er Novi van te maken, want die naam komt heel weinig voor in België.’
Koorts
‘De kraamperiode was heftig’, vertelt Morgane. ‘Ik had na drie dagen plots koorts, maar na heel wat onderzoeken vonden de dokters nog steeds niet wat er aan de hand was. Ze vermoedden dat ik een infectie had aan mijn baarmoeder, maar tot op de dag van vandaag is dat eigenlijk nog steeds niet honderd procent zeker. Uiteindelijk mocht ik na acht dagen naar huis. Ik was blij dat ik eindelijk weer in m’n eigen, vertrouwde omgeving was. Al was het thuis ook wennen, want je staat er plots alleen voor. Er zijn geen vroedvrouwen die je elke minuut van de dag bijstaan met raad en daad. Gelukkig had ik wel een vroedvrouw aan huis, want ik was die eerste maanden nog heel vermoeid en ook onzeker als kersverse mama. Ik huilde enorm veel, was doodmoe, had geen energie en alles was te veel.’
Hoewel ik Novi doodgraag zag, had ik ergens ook een gevoel van spijt. Ik had het gevoel dat ons leven nooit meer hetzelfde zou zijn. Wat ook zo is en dat is niet negatief, maar op dat moment zag ik alles heel donker.
‘Achteraf bekeken denk ik dat ik een postnatale depressie had’, zegt Morgane. ‘Die roze wolk waar velen over spreken, heb ik niet gehad. Hoewel ik Novi doodgraag zag, had ik ergens ook een gevoel van spijt. Ik had het gevoel dat ons leven nooit meer hetzelfde zou zijn. Wat ook zo is en dat is niet negatief, maar op dat moment zag ik alles heel donker in. Ik begon me pas beter te voelen toen ik meer interactie had met Novi vanaf ze twee maanden oud was. Pas toen kreeg ik een band met haar, terwijl ik die eerste weken in overlevingsmodus zat.’
Mom guilt
‘Ik vind het nu heel fijn om mama te zijn en de tijd vliegt echt te snel voorbij’, aldus Morgane. ‘Tegelijkertijd is het ook het moeilijkste wat ik ooit heb moeten doen. Het je continu zorgen maken, het beste willen voor je kind, vaak discussies met je partner omdat je een andere visie hebt qua opvoeden, geen tijd meer voor jezelf en alles doen in functie van je kind. Ik heb enorm veel last van mom guilt. Als ik iets voor mezelf doe, kan ik er niet van genieten omdat ik me schuldig voel dat ik niet bij Novi ben of omdat ik bang ben dat ik een belangrijk moment zou missen. Ik wist vroeger nooit zeker of ik wel kinderen wilde. Ik dacht vaak dat het moederschap niet voor mij was weggelegd omdat ik enorm stressgevoelig ben en een grote piekeraar ben. Mama zijn vergroot die karaktereigenschappen, maar ik krijg er tegelijk zo veel mooie dingen voor terug.’
Ik heb enorm veel last van mom guilt. Als ik iets voor mezelf doe, kan ik er niet van genieten omdat ik me schuldig voel dat ik niet bij Novi ben of omdat ik bang ben dat ik een belangrijk moment zou missen.
‘Thomas wil heel graag een tweede kindje, want zelf heeft hij twee zussen’, besluit Morgane. ‘Ik ben enig kind en ik heb nooit een broer of zus gewild of gemist. Ik vind het dus een moeilijke keuze. Zeker omdat ik zwanger zijn niet leuk vond, de bevalling zelf een beetje traumatiserend was en die eerste maanden heel heftig waren. Dat zorgt ervoor dat ik toch wel schrik heb voor een tweede kindje.’
Onze positieve zwangerschapstest! Ik had de dag ervoor al enkele goedkope zwangerschapstesten gedaan, maar vertrouwde het toch niet. Daarom besloot ik tegen de ochtend (want dat zou het beste zijn, je hormonen zijn het meest aanwezig in ochtendurine) een Clearblue-test te doen… En hop, positief! We waren zo in schok maar ook dolgelukkig.
Dit was de foto die we op onze sociale media deelden om onze zwangerschap aan te kondigen. Uiteraard kon onze lieve hond Misu niet ontbreken.
Mijn vriend Thomas is in zijn vrije tijd graag bezig met fotografie en besloot onze zwangerschapsshoot zelf te doen. Ik vind de foto’s prachtig!
De eerste foto van mij en Novi samen, vlak na de bevalling. Ik vind dit zo’n rauwe en mooie foto.
Ons geboortekaartje was in het thema van de ruimte. In het venstertje van de raket kan je onze hond Misu terugvinden, want die mocht zeker ook niet ontbreken! We kregen veel complimentjes over ons geboortekaartje en ik ben er nog steeds supertrots op.
Een foto met Novi toen ze nog maar enkele dagen oud was. Je ziet dat ik heel moe, maar gelukkig ben. Een realistische foto van hoe het leven met een baby’tje is.
Ons zonnestraaltje Novi met haar eerste zonnebrilletje.
Dit is een van mijn favoriete recente foto’s van Novi, getrokken door Thomas bij ons thuis.
De eerste foto met ons viertjes.
Novi, ik, mijn mama en mijn grootmoeder. Wat een plaatje!
Nog meer mama’s over het moederschap:
