Columniste Nele Reymen is moeder van een peuter en een kleuter. Hier vertelt ze alles wat je wil weten over dat moederschap: lichaamssappige verhalen van onvoorwaardelijke liefde, van snot tot natte prot.
Ik moest net iets harder remmen dan anders om een andere wagen de voorrang van rechts te geven die hij nogal bruusk opeiste. Maar ik stopte, gaf die voorrang en werd toen door de bestuurder in die wagen uitgekafferd. Ik hoorde hem niet, maar het gebaar waarmee hij met zijn wijsvinger tegen de zijkant van zijn hoofd tikte, verstond ik: die man dacht dat ik gewoon tegen hem zou rijden en vond mij knettergek. Dat ben ik misschien ook, maar niet daar en toen.
Daar en toen deed ik namelijk braaf wat moest binnen de mogelijkheden van wat kon. In een reflex wilde ik een verontschuldigend gebaar maken, maar even snel blokkeerde mijn systeem. Eén zin schoot door mijn hoofd: hier ben ik te oud voor geworden. Voor verontschuldigingen die niet nodig zijn. Om mijn dag te laten bepalen door iemand die vindt dat hij recht heeft op mijn energie. Anderen hoeven me niet onterecht te wijzen op fouten of te zeggen dat ik gewoon beter mijn best moet doen. En zelfs als ik wel een fout had gemaakt, hoefde dat niet zo’n scène te worden.
Die man gaf mij met zijn gesticulaties het gevoel dat alles altijd mijn fout is, en dat heb ik mezelf al lang genoeg verteld. Mijn chaos betekende dat ik tekortschoot. Te laat komen, dingen vergeten of niet aan de verwachtingen van mezelf of anderen voldoen vond ik een moreel gebrek. Het was alsof mijn brein met opzet moeilijk deed, terwijl ik ondertussen wel weet dat het geen kwestie van karakter, maar wel een van infrastructuur is. Je kan ook niet boos worden op een autostrade omdat er file staat.
Er is dus een leeftijd waarop je stopt met dingen doen die niet bij je passen. Een leeftijd die ik blijkbaar heb bereikt. Dan ga je jezelf niet meer toespreken alsof je een klein kind bent dat gewoon wat strenger aangepakt moet worden. Ik héb mijn best gedaan. Jarenlang, met lijstjes, systemen, schuldgevoel en schaamte. En als inzet het probleem was geweest, had ik dit leven intussen perfect onder controle gehad.
Ik ga me niet meer vergelijken met mensen die niet mij zijn, bijvoorbeeld. Mijn ongemak wegwuiven zodat anderen zich comfortabel voelen. Lachen om opmerkingen die eigenlijk niet grappig zijn. Me kleiner maken zodat iemand anders zich groter kan voelen. Doen alsof vermoeidheid een persoonlijk falen is, terwijl het meestal gewoon het gevolg is van leven, zorgen, denken en veel dragen.
Dat ik ergens te oud voor ben geworden en sommige dingen niet meer doe, betekent niet dat ik het minder zou aankunnen. Het betekent dat ik beter kan kiezen wat bij me past en dat ik kan stoppen met trekken aan dingen die duwen. Misschien gaat het niet eens over leeftijd of gedrag aangepast aan die leeftijd, maar over het feit dat ik mezelf ondertussen beter ken. Het is een gemak, moet ik zeggen. En ik wens het iedereen toe die bruusk zijn voorrang van rechts afdwingt.
Lees ook:
