Candice Martens (36), die in 2021 meedeed aan ‘Blind Getrouwd’, maakte eind november bekend dat ze zwanger is van haar eerste kindje. Flair sprak met haar over de zwangerschap, het bam-zijn en self-love. ‘Ik vind het sterk van mezelf dat ik dit in m’n eentje doe in plaats van te blijven wachten op een man’, vertelt ze.
Candice Martens (36) deed in 2021 mee aan ‘Blind Getrouwd’, waarvoor ze in het huwelijksbootje stapte met Marijn. Het koppel ging twee jaar later uit elkaar. Vorig jaar liet ze haar eitjes invriezen om de optie open te houden om mama te worden. Eind november maakte ze op sociale media bekend dat ze zwanger is van haar eerste kindje. ‘Toen ik 35 werd, besefte ik dat het aantal eitjes dat ik heb – of de kwaliteit ervan toch – achteruitgaat’, vertelt Candice. ‘Ik wilde op dat moment nog geen mama worden, maar wilde die deur wel op een kiertje houden voor later. Ik heb geen partner, dus ik besloot voor alle zekerheid mijn eitjes in te vriezen.’
Was dat een intens traject?
‘Absoluut. Zowel fysiek als mentaal belandde ik in een rollercoaster door het aantal hormonen dat ze inspuiten. Dat was heel heftig. Mijn lichaam begon op te zwellen en mijn buik stond echt hard en deed pijn. Mentaal was ik heel emotioneel en begon ik bij het minste te huilen. Bovendien kwam het hard binnen dat ik dit graag anders had gedaan. De 25-jarige Candice had nooit gedacht dat ze op haar 35ste haar eitjes zou laten invriezen, maar wel dat ze een liefdevolle partner zou hebben, die de papa van haar kinderen zou worden. Dat doet toch even pijn.’
Je was toen nog niet helemaal klaar om mama te worden. Wat gaf nu dan de doorslag om aan kindjes te beginnen?
‘Ze zeggen dat een vrouw het voelt wanneer haar eierstokken beginnen te rammelen, en dat was bij mij écht het geval toen ik aan dit proces begon. Plots werd die kinderwens heel groot en vooral actueel. Ik had dat altijd wat van me weggeduwd omdat ik geen partner had. Bovendien wilde ik niet aan kinderen denken, want dat maakte me triestig. Maar door met het proces bezig te zijn, zodat ik later mama kon worden, kreeg ik plots enorm dat mamagevoel. Ik vroeg me ook af waarop ik nog aan het wachten was, want ik zit nu op het meest stabiele punt in m’n leven. Ik heb immers al m’n zaken op orde. Als ik recent iemand had leren kennen, was alles weer tien keer ingewikkelder, want je wil die persoon toch eerst een aantal jaren kennen voor je samen aan kindjes begint. Wie weet zou het dan toch niks worden met die man, en dan was ik weer al die jaren kwijt. Toen kwam de klik dat ik dit alleen wilde doen, en vanaf dat moment kon ik over niks anders meer dromen dan over baby’s (lacht).’
De 25-jarige Candice had nooit gedacht dat ze op haar 35ste haar eitjes zou laten invriezen, maar wel dat ze een liefdevolle partner zou hebben, die ze als papa van haar kinderen zag. Dat doet toch even pijn.
Wat was de volgende stap?
‘Ik heb mijn ingevroren eitjes niet gebruikt. Die zitten nog in de diepvriezer voor als ik eventueel later een tweede kindje wil en het niet meer op de natuurlijke manier lukt. Ik heb dus eitjes gebruikt die ik zelf nog heb, want op dit moment is m’n lichaam nog enorm vruchtbaar. Ik deed iui (intra-uteriene inseminatie, red.), waarbij sperma rond de eisprong direct via een dun slangetje in de baarmoeder wordt gebracht.’
Mag je dan je spermadonor zelf kiezen?
‘Negen op de tien mensen denken dat je in een map met foto’s van mannen bladert en iemand uitkiest, maar zo gaat het niet in z’n werk. Ik zou het ook echt bizar vinden om iemand te moeten kiezen uit een fotoboek. Je geeft wel je haar-, oog- en huidskleur door, en ze gaan op zoek naar een spermadonor die daar een beetje bij aansluit, zodat je kindje wel degelijk zoveel mogelijk op je lijkt. Ik koos ook voor een donor met ID release, wat betekent dat mijn kindje op zijn/haar achttiende zelf mag kiezen of hij/zij de identiteit van zijn/haar papa wil kennen.’
Hoe kwam je te weten dat je zwanger bent?
‘Mijn lichaam voelde anders aan, maar ik wist niet of dat kwam doordat ik zwanger was of doordat ik m’n regels zou krijgen (lacht). Ik heb al sinds mijn achttiende een spiraal, dus ik wist niet meer goed hoe die menstruatiekrampen voelden. Ik deed voor alle zekerheid een zwangerschapstest, en die was positief.’
Wat was je eerste reactie?
‘Ik schrok en werd heel emotioneel. Die reactie had ik trouwens totaal niet verwacht. Ik had gedacht dat ik enorm blij zou zijn en een gat in de lucht zou springen, maar er vloeiden toch heel wat traantjes – uiteraard van geluk.’
Wie vertelde je het geweldige nieuws als eerste?
‘Het is niet romantisch, maar mijn huisdokter was de eerste die wist dat ik zwanger was. Ik wilde eerst m’n bloed laten nemen om helemaal zeker te zijn dat ik zwanger was. Daarna belde ik meteen de crèche, want daar kan je niet vroeg genoeg mee zijn (lacht). Na een vijftal dagen vertelde ik het nieuws ook aan m’n beste vriendin en m’n ouders.’
Ik koos voor een donor met ID release, wat betekent dat mijn kindje op z’n achttiende mag kiezen of hij/zij de identiteit van zijn/haar papa wil kennen.
Je maakte er geen geheim van dat je hoopte dat er nog een man op je pad zou komen voor je aan kinderen zou beginnen. Dat is uiteindelijk niet gebeurd. Vind je dit achteraf gezien jammer?
‘Ik ben daar heel eerlijk over: ik vind het jammer dat ik m’n eerste kindje niet samen met een liefdevolle partner krijg. Ik had nooit gedacht dat ik dit in m’n eentje zou moeten doen. Ik had het liever anders gezien. Dit is niet mijn ideale scenario, maar je hebt duidelijk niet altijd alles in de hand. Het is nu zo, dus ik probeer vooral vooruit te kijken in plaats van te zeuren over wat niet is.’
Ben je bang om er alleen voor te staan als single mama?
‘Nee. Ik ben gelukkig goed omringd. Mijn ouders wonen op een halve kilometer van me vandaag en zijn allebei op pensioen. Zij kijken er nu al enorm naar uit om af en toe op die kleine spruit te passen. Verder heb ik fantastische vrienden, die me verzekeren dat ze altijd bereid zijn om een handje toe te steken en bij te springen waar nodig. Als ik niet zo’n goed opvangnet had, was ik nooit in dat bam-verhaal gestapt, hoe groot m’n kinderwens ook was.’
Waar ben je het meest bang voor als toekomstige alleenstaande mama?
‘De tien te verversen pampers per dag. Volgens mijn vriendinnen zijn het er die eerste maanden écht zoveel. Ook de vermoeidheid schrikt me wat af, en ik stres soms een beetje over of ik wel een goede mama zal zijn. Ik denk dat alle zwangere vrouwen dat zullen herkennen. Ik besef ook maar al te goed dat ik niet hetzelfde leven zal kunnen leiden als nu, want ik start een nieuwe fase. Ik hoop natuurlijk dat ik dan net zo gelukkig zal zijn als ik nu ben?’
Wat zijn dan weer voordelen aan het bam-zijn?
‘Je kan veel sneller keuzes maken, want je hoeft met niemand rekening te houden of te overleggen. Ik besliste bijvoorbeeld heel snel naar welke crèche m’n baby zal gaan, en ik hoefde dat niet te dubbelchecken met een partner en hoefde die niet te overtuigen waarom dat de beste plek zou zijn. Het was mijn keuze, punt. Door al die hormonen zijn zwangere vrouwen ook niet altijd de meest makkelijke of aangename vrouwen, maar ik kan ongegeneerd slechtgezind thuiskomen na een lange werkdag zonder dat iemand er last van heeft. Ik heb nog geen man gemist!’
Ik vind het wel jammer dat ik m’n eerste kindje niet samen met een liefdevolle partner krijg. Ik had nooit gedacht dat ik dit in m’n eentje zou moeten doen. Ik had het liever anders gezien, maar je hebt duidelijk niet altijd alles in de hand.
Krijg je soms te maken met onbegrip of slechte reacties over je keuze om bam te zijn?
‘Eigenlijk krijg ik alleen maar positieve reacties op m’n beslissing. Gelukkig maar, want het is míjn lichaam en dus míjn keuze. Waar sommigen wel commentaar op geven, is dat ik zo eerlijk ben over het proces van m’n eitjes invriezen en bam worden. Ze vinden het vreemd dat ik zulke persoonlijke dingen online gooi, maar ik weet dat ik andere mensen daarmee kan helpen, dus ik trek het me niet aan. Ikzelf heb zo iemand gemist toen ik aan dit proces begon, dus ik hoop dat ik anderen meer info kan geven door mijn traject te delen.’
Hoop je nog steeds een man tegen te komen die pluspapa wil zijn?
‘Ik geloof nog altijd dat ik sowieso iemand zal leren kennen. Ik denk gewoon dat het voorbije jaar niet het goede moment was. Ik denk dat ik het onbewust ook een beetje afblokte sinds ik mijn eitjes invroor, omdat ik heel graag mama wilde worden en die kinderwens voor mij op dit punt belangrijker is dan een partner vinden. Ik wilde niet weer jaren investeren in iemand, om het dan opnieuw op niets te zien uitdraaien en ondertussen ook weer jaren kwijt te zijn waarin ik al mama kon zijn. Wanneer ik mama ben, zal ik volgens mij ook andere mannen aantrekken, en dat is misschien ook een goede zaak.’
Heeft je ex-man Marijn je trouwens al felicitaties gestuurd?
‘Natuurlijk. Hij is heel blij voor mij, en dat is leuk.’
Ik besef maar al te goed dat ik niet hetzelfde leven zal kunnen leiden als nu, want ik start een nieuwe fase in. Ik hoop natuurlijk dat ik daarin net zo gelukkig zal zijn als ik nu ben.
Hoe voel je je momenteel?
‘Ik ben een viertal maanden zwanger, en alles loopt goed. Alleen ben ik nog steeds niet volledig verlost van die misselijkheid. Ik hoop niet dat die heel de zwangerschap zal blijven duren. Verder ben ik ook sneller moe, maar dat is normaal. Al kan ik me daar soms in frustreren, want ik ben het niet gewend dat ik na pakweg een paar kilometer wandelen al pompaf ben. Maar ik moet natuurlijk beseffen dat m’n lichaam een kindje aan het maken is.’
Ervaar je veel humeurschommelingen?
‘Dat valt goed mee. Ik ben gewoon een beetje gevoeliger, zeker wanneer ik naar een droeve film kijk. Ik schrok onlangs wel van mezelf omdat ik heel kwaad werd op de postbode nadat hij doorreed met een pakje, terwijl ik wel thuis was. Normaal gezien trek ik me dat helemaal niet aan en ga ik dat pakje de volgende dag gewoon oppikken op het postkantoor, maar nu werd ik erg boos. Ik herkende mezelf niet.’
Heb je rare zwangerschapscravings?
‘Eigenlijk niet. Dat komt waarschijnlijk doordat ik nog altijd snel misselijk ben. Er zijn wel bepaalde dingen die ik plots niet meer lust, zoals popcorn. Ik ga regelmatig naar filmpremières, maar bioscoopzalen ruiken standaard naar popcorn, dus dat is voorlopig niet zo handig (lacht). Ook koffie kan ik niet meer zo goed verdragen.’
Kan je je veranderende lichaam goed omarmen?
‘Ik ben momenteel voorbij de fase waarin het lijkt alsof ik gewoon enkele kilo’s ben bijgekomen. Die vond ik niet leuk. Nu zie je dat bolle babybuikje echt, en daar ben ik heel trots op.’
Eigenlijk krijg ik alleen maar positieve reacties op m’n beslissing. Gelukkig maar, want het is míjn lichaam en dus míjn keuze.
Heb je meer self-love nu je mama wordt?
‘Absoluut! Ik ben heel fier op m’n lichaam én op mezelf. Ik ben ook erg blij dat ik naar mezelf heb geluisterd en dit avontuur als bewust alleenstaande mama ben aangegaan. Ik heb dit met niemand besproken omdat ik mijn eigen gevoel wilde volgen. Ik was bang dat als ik er met anderen over zou babbelen, ik me zou laten leiden door hun mening, terwijl dit een beslissing is die ik volledig zélf wilde maken, want het is míjn leven. Ik vind het sterk van mezelf dat ik dit in m’n eentje doe in plaats van te blijven wachten op een man. Ik had nooit gedacht dat ik dit zou durven.’
Ga je je online volgers meenemen in je bam-avontuur?
‘Absoluut. Ik maakte speciaal een nieuw Instagramaccount aan, dat daar volledig rond draait. 98 procent van de volgers zijn vrouwen. Ik krijg ook honderden berichten met vragen, zoveel dat ik niet iedereen kan beantwoorden. Ik merk dus dat er echt wel nood is aan dit soort content. Geen saaie lectuur of droge feiten over het bam-zijn, maar iemand die haar persoonlijke verhaal doodeerlijk vertelt. Ik wil ook het taboe doorbreken dat er soms nog op rust, want sommigen krijgen helaas wel de reactie dat een kind toch ook een vader nodig heeft. Laat je niet afschrikken door zulke haters, maar luister naar jezelf en volg je eigen gevoel. Ik hoop dat vrouwen zich kunnen optrekken aan mijn verhaal en dat ik hen kan inspireren.’
Tot slot: droom je van een groot gezin?
‘Ik wil eerst één kindje, en daarna zien we wel. Ik heb een heel goede band met m’n zus, dus ergens droom ik wel van een broertje of zusje voor mijn toekomstige kleine spruit. Maar als ik merk dat het als alleenstaande mama al zwaar is met één kleintje, ga ik niet te streng zijn voor mezelf en hou ik het erbij.’
Lees ook:
