Britt Hellinx (28) speelt mee in de nieuwe feelgoodreeks ‘Florentina’. Flair sprak met haar over de serie en self-love. ‘Dat pesten zorgde voor littekens die ik tot op de dag van vandaag meedraag. Als ik nieuwe mensen ontmoet, denk ik automatisch dat ze me niet leuk zullen vinden’, vertelt ze.
‘Florentina’ is een herkenbare, humoristische feelgoodfictiereeks over het omarmen van wie je écht bent. Joke Emmers kruipt in de huid van Florentina of Flo. Florentina is een spontane, charmante, positieve flapuit die veel in haar mars heeft en haar mannetje durft te staan in een redelijk harde wereld. Toch voelt ze zich nooit helemaal geaccepteerd. Ze is boekhoudster bij Better SNS, het gezondheids- en fitnessbedrijf van haar moeder. Die bekritiseert haar voortdurend en vergelijkt Florentina met haar zus Claire, die wél aan ‘de klassieke schoonheidsidealen’ voldoet. Als Florentina plots een geheime nachtclub erft, wordt haar leven op z’n kop gezet.
Self-love
De rode draad in de reeks is jezelf omarmen en self-love staat dus helemaal centraal, iets wat wij bij Flair natuurlijk al jaren van de daken schreeuwen. Deze empowerende reeks omarmt mensen in al hun vormen, kleuren en kronkels, en toont dat perfectie overschat is. Het gaat over de kracht om jezelf te zijn, niet de perfecte versie, maar de échte. Over leren lachen met je eigen gekkigheden, over vallen, opstaan en blijven staan. Je mag veel humor, romantiek, opwinding en natuurlijk zelfliefde verwachten.
Claire is de jongste dochter van Nadia. In tegenstelling tot haar zus Florentina, met wie ze een heel goede band heeft, staat zij wél graag in de schijnwerpers. Ze is dan ook in de wieg gelegd om het uithangbord van Better SNS te zijn. Haar lijntje heeft ze echter niet te danken aan haar gezonde levensstijl. Ze haat sport en heeft nooit een tekort aan suikers. Claire heeft het hart op de tong en doet haar eigen zin. Alleen bij volgers wil ze in een goed blaadje staan, aangezien haar online identiteit voor haar het hoogste goed is. ‘Ik heb echt geen seconde moeten nadenken om voor deze rol auditie te doen’, zegt Britt. ‘Ik mag eerst en vooral de zus van Joke Emmers spelen, wie zou daar nu nee op zeggen?! We hadden op de set onmiddellijk een goede klik en Joke voelt in real life ook als m’n zus. Ik wist natuurlijk dat een telenovelle hard werken is, maar ik doe dit met veel energie en liefde, net zoals de rest van de cast en crew.’
Heb je veel gelijkenissen met je rol?
‘Tot mijn grote verbazing wel. Ze is net als ik een grote flapuit. Ik merk ook hoe langer ik Claire speel, hoe meer ik er van mezelf in terugvind. Ik vergelijk Claire met een ajuin. Op het eerste gezicht is ze oppervlakkig, maar hoe meer laagjes je pelt, hoe meer je ziet dat ze écht wel veel inhoud heeft.’
Vind je dat er nood is aan een reeks zoals ‘Florentina’, waar self-love centraal staat, in deze tijden waar sociale media met hun perfecte plaatjes de scepter zwaaien?
‘Absoluut. Ik heb in de acht maanden dat we de reeks nu draaien ook al enorm veel geleerd van Florentina. Het was nog maar eens een reminder dat het belangrijk is om jezelf te kunnen zijn en dat je jezelf ook omringt met mensen die je graag zien om wie je bent. Als acteur speel je iemand anders, maar er wordt je ook een spiegel voorgehouden. Het is te hopen dat het de kijkers ook aan het nadenken zet.’
Is de reeks een zogenaamde chickflick?
‘Ik denk niet dat “Florentina” een typische vrouwenreeks is. Ik snap wel waarom dat mensen dat zouden denken, maar ik ben ervan overtuigd dat mannen hier ook heel veel uit kunnen leren. Niet alleen vrouwen zijn onzeker, ook mannen worstelen met hun zelfbeeld, dus de boodschap om jezelf graag te zien gaat evengoed op voor hen.’
Als je luidop mag dromen: welke rollen staan er nog op je bucketlist?
‘Ik zou heel graag eens in een actiefilm spelen. Of deel uitmaken van een gek duo zoals Thelma en Louise of Bonnie en Clyde. Een psychologische thriller zou ik ook geweldig vinden, zoals Jodie Foster in “Panic Room”. Ze mogen me ook altijd bellen voor een romcom of een oorlogsfilm. Zoals je ziet, ik sta open voor alles (lacht). Vroeger zeiden ze vaak dat ik te matuur was voor bepaalde rollen van m’n leeftijd, nu ik wat ouder ben en alles mag/kan spelen, ben ik er dan ook volledig klaar voor.’
Ik ben bijna twee jaar mama en ik geef m’n dochter letterlijk elke dag mee dat ze perfect is zoals ze is en niet onzeker hoeft te zijn. Helaas pas ik dat nog niet op mezelf toe. Door mama te worden leerde ik dus ook dat ik milder moet zijn voor mezelf: practice what you preach.
Bij Flair staat self-love centraal: heb jij veel zelfliefde?
‘Ik ben bijna twee jaar mama en ik geef m’n dochter letterlijk elke dag mee dat ze helemaal zichzelf mag zijn en dat ze perfect is zoals ze is en niet onzeker hoeft te zijn. Helaas pas ik dat nog niet op mezelf toe. Door mama te worden leerde ik dus ook dat ik milder moet zijn voor mezelf: practice what you preach. Joke Emmers gaf m’n zelfvertrouwen ook een boost. Zij zegt me voortdurend dat ik unapologetically mezelf moet zijn. Vroeger dacht ik dan: maar wat zullen mensen van mij denken? Joke leerde me om me niks meer aan te trekken van de meningen van anderen. Joke is echt de grote zus die ik nooit had, want ik ben zelf de oudste thuis.’
Hoe komt het dat je nog worstelt met jezelf graag te zien?
‘Ik werd vroeger heel lang heel hard gepest. Automatisch ga je dan denken dat er iets mis is met jou, want waarom zouden ze anders jou als mikpunt van de spot nemen. Dat is natuurlijk onzin. Blijkt dat ik gewoon te volwassen was voor mijn leeftijd, en ik snapte de humor van mijn leeftijdgenoten niet. Ik en mijn zus waren altijd omringd door volwassenen, dus dat was onvermijdelijk. Dat pesten zorgde voor littekens die ik tot op de dag van vandaag meedraag. Als ik nieuwe mensen ontmoet, denk ik automatisch dat ze me niet leuk zullen vinden. Op de set van “Florentina” heb ik dat nooit gehad, we zijn echt een warme familie en iedereen mag volledig zichzelf zijn. De boodschap die we op het kleine schermpje proberen over te dragen, passen we ook naast de set enorm hard toe. Ik ben dus enorm aan het groeien en ik denk als je me binnen een jaar opnieuw spreekt, dat ik nog veel meer zelfliefde zal hebben.’
Heb je bepaalde complexen op uiterlijk vlak?
‘Ik had heel graag de prachtige donkere wenkbrauwen en wimpers van mijn zus gehad. Voor de rest ben ik wel tevreden met m’n uiterlijk. Daar lig ik niet echt wakker van.’
Wat vind je dan weer het mooiste aan jezelf?
‘Ik vind dat ik mooie ogen en tanden heb.’
Waarom zijn we zo streng voor onszelf?
‘We kijken altijd veel kritischer naar onszelf dan naar iemand anders. Ik kan mijn dochter de hemel in prijzen, maar mezelf zo hard naar beneden halen. Het is in onze maatschappij, zeker als vrouw, ook not done om jezelf tof te vinden. Dan ben je onmiddellijk een arrogante bitch of intimiderend. Maar als puntje bij paaltje komt, kan je als vrouw nooit iets goed doen. Ben je te veel bezig met je uiterlijk, dan ben je ijdel of oppervlakkig. Trek je je niks aan van je voorkomen, dan ben je lui of een slons. Ben je ambitieus en recht voor de raap, dan ben je een bitch. Maar blijf je thuis om voor de kinderen te zorgen, dan ben je een profiteur. In de film “Barbie” kwam dat in een monoloog naar voren, en ik denk dat elke vrouw in de bioscoopzaal dat voelde binnenkomen, want het is zo herkenbaar.’
Ben jij vatbaar voor perfecte plaatjes op sociale media of stereotiepe ideaalbeelden?
‘Eigenlijk niet, omdat ik zelf ook vaak mensen die net compleet níét aan die ideaalbeelden voldoen mooi vind. Ik ga ook enorm voort op de energie die iemand uitstraalt. Je kan nog de mooiste foto’s online hebben staan, maar als ik met je praat en je komt niet authentiek over, dan is m’n interesse weg. Ik probeer ook met diezelfde blik naar mezelf te kijken als ik weer eens te streng ben.’
Hoop je dat je dochter die self-love meekrijgt?
‘Ik hoop dat zo hard. Het is nu al mijn belangrijkste taak als mama om haar te vormen tot een zelfverzekerde vrouw. Omdat ik zo hard gepest werd, ben ik heel bang dat dat haar ook zou overkomen en dat zij zich daardoor slecht in haar vel zou voelen.’
Als puntje bij paaltje komt, kan je als vrouw nooit iets goed doen. Ben je te veel bezig met je uiterlijk, dan ben je ijdel of oppervlakkig. Trek je je niks aan van je voorkomen, dan ben je lui of een slons. Ben je ambitieus en recht voor de raap, dan ben je een bitch. Maar blijf je thuis om voor de kinderen te zorgen, dan ben je een profiteur.
Je zei dat je meer self-love kreeg door mama te worden. Ben je op nog andere vlakken veranderd sinds je moeder bent?
‘Ik heb veel meer geduld gekregen. Dat kan niet anders als mama, denk ik (lacht). Maar niet alleen bij m’n dochter, ook voor mijn omgeving. Ik durfde vroeger nogal snel met de vinger te wijzen naar iemand als er iets fout ging, maar nu besef ik dat iedereen met bepaalde dingen worstelt. Je weet nooit wat er achter de schermen speelt. Ik heb ook nóg meer respect gekregen voor vrouwen en vooral mama’s. Mama’s zijn echt superhelden, ze zijn de ruggengraat van onze samenleving, en dat kunnen we niet genoeg benadrukken. Ik vind dat vrouwen te weinig opgevangen en ondersteund worden na een bevalling.’
Gebeurt dat volgens jou te weinig?
‘Absoluut! Velen beseffen nog altijd niet wat een vrouw doormaakt als ze zwanger is én nog een hele tijd daarna. Niet alleen je lichaam verandert, maar ook je volledige brein. Mom brain is echt een feit! Ik studeerde vlak nadat ik bevallen was m’n tekst voor een serie volledig uit het hoofd, maar zodra ik op de set stond, wist ik niks meer. Ik wist bij wijze van spreken zelfs niet meer hoe ik moest praten! Mama worden wordt door de maatschappij als vanzelfsprekend beschouwd. Iets dat vrouwen er wel even bijnemen. Maar je hebt letterlijk een levensechte voetbal door je intieme delen of buik laten komen, je verliest nog wekenlang bloed, er zitten stenen in je borsten en noem maar op. Daarna moet je zo snel mogelijk terug beginnen werken, het liefst al na drie maanden, wat eigenlijk veel te snel is, en je leven weer opnemen zoals daarvoor. Ik weet honderd procent zeker dat mannen geen kind op de wereld zouden kunnen zetten. Die zouden allemaal een postnatale depressie hebben!’
Hoe zit het met jouw work-lifebalans sinds je mama bent?
‘Dat is een puzzel, want het zijn vaak heel lange dagen op de set van “Florentina”. Dagen van veertien uur zijn geen uitzondering. Gelukkig heb ik een heel goed vangnet. Ik kan rekenen op een fantastische vriend en mijn ouders helpen ook vaak een handje. De dagen dat ik vertrek wanneer mijn dochtertje nog slaapt en pas terug thuiskom als ze alweer in haar bed ligt, voel ik me wel schuldig. Al is die mom guilt wel al een pak beter.’
Vertel.
‘Pippa was een jaar lang bij mij thuis en ik gaf haar die hele periode borstvoeding. Ze ging pas naar de crèche toen ik bij “Florentina” begon. Dat was een serieuze aanpassing, voor ons beiden. Ik had een heel dubbel gevoel, want ik vond het fantastisch om terug op de set te staan, maar ik voelde me schuldig tegenover mijn dochter dat ik het ook fijn vond zónder haar. Ik wist niet goed hoe ik die twee moest loskoppelen en ik moest echt leren dat het oké is om naast mama ook gewoon terug weer Britt te zijn.’
Moest je wennen aan de veranderingen van je lichaam toen je mama werd?
‘Minder dan ik op voorhand had gedacht. Ik had een covershoot met mijn collega’s van “Kameleon” voor Flair drie weken na m’n bevalling en ik had geen stress dat mijn buikje nog niet weg was. Ik had wel stress dat ik voor de eerste keer in lange tijd niet bij m’n dochter was. Ik ben m’n lichaam altijd heel dankbaar geweest dat ik een leven kon dragen én op de wereld kon zetten. Mijn lichaam heeft mij het mooiste geschonken wat er bestaat, mijn dochter, dus ik kan niet anders dan lief zijn voor m’n lijf.’
Ik vond het fantastisch om terug op de set te staan, maar ik voelde me schuldig tegenover mijn dochter dat ik het ook fijn vond zónder haar. Ik wist niet goed hoe ik die twee moest loskoppelen en ik moest echt leren dat het oké is om naast mama ook gewoon terug weer Britt te zijn.’
Kreeg je al te maken met negatieve reacties?
‘Toen ik in “Thuis” meespeelde, las ik wel enkele heel gemene reacties. Sindsdien probeer ik de comment secties te vermijden, omdat ik weet dat ik mezelf dat keihard aantrek. Ik kan 99 positieve reacties lezen en slechts één negatieve, en toch is het die laatste die in m’n achterhoofd zal blijven spoken. Ik probeer mezelf er ook aan te herinneren dat ík zelf ook niet iedereen tof vind, dus ik moet ook niet verwachten dat iedereen mij tof vindt.’
En het omgekeerde: kreeg je al bizarre of vunzige dm’s?
‘Dat is eigenlijk nog niet gebeurd. Ik kreeg gelukkig nog geen dickpics. Daar zit ik ook niet op te wachten. Correctie: daar zit niemand op te wachten! Een vrouwenlichaam is kunst, maar sorry jongens, een slap mannelijk lid, daar is niks moois aan. Een warme oproep aan alle mannen die toch zulke foto’s sturen: doe het niet, want het werkt niet.’
Tot slot: waarom moeten we volgens jou zeker kijken naar ‘Florentina’?
‘Eerste reden: Joke Emmers, wat een powervrouw! Ten tweede: de reeks is heel relevant en kan hopelijk iedereen die soms worstelt met onzekerheden een hart onder de riem steken. Ten derde: het is een heel grappige reeks, geloof me: je gaat je kapotlachen.’
‘Florentina’ zie je van maandag tot en met donderdag om 18u20 op VTM.
Lees ook:
