Home Straf Verhaal Sandra (34) leerde Jack kennen op Facebook. Ze werd opgelicht door haar...

Sandra (34) leerde Jack kennen op Facebook. Ze werd opgelicht door haar eigen lief

'Ik voel mezelf vooral een gigantische idioot. Nog elke dag ben ik boos op mezelf.'

Flair
Eindelijk ontmoet je de man van je leven en dus zou je alles voor hem doen. Een beetje geld lenen als hij in de problemen zit, bijvoorbeeld. Sandra (34) leerde Jack kennen op Facebook. Het kostte haar 9000 euro om erachter te komen dat de liefde maar van één kant kwam.

'Ik vind mezelf vooral een gigantische idioot omdat ik zo naïef ben meegegaan in het hele verhaal van Jack. Ik vertrouwde hem, blind. Achterlijk, ik weet het. Ik kan er nog elke dag boos om worden, en dan vooral op mezelf.

Ik had nog maar net een Facebookaccount toen ik een vriendschapsverzoek kreeg van Jack. Hij was bevriend met twee kennissen van me, dus aanvaardde ik zijn verzoek. Zonder er verder bij na te denken. Hij stuurde me een berichtje om me te bedanken en toen bleef het een aantal weken stil. Hij likete af en toe dingen op mijn wall, niets bijzonders. Pas toen het uit was met mijn vriend en ik daar iets over postte, stuurde hij opnieuw een pm. Dat hij wist waar ik doorging, hij had net ontdekt dat zijn vriendin, met wie hij acht jaar samen was geweest, hem bedroog met zijn beste vriend. Dat een gebroken hart kon helen – al kon hij er nog niet meteen van meespreken. Zo zijn we beginnen te praten. Hij was helemaal niet flirterig of pusherig. Was hij het maar geweest, dan zouden mijn alarmbellen wel zijn afgegaan. Na die avond stuurde hij af en toe een berichtje om te vragen hoe het ging, soms ‘babbelden’ we een hele avond, dan was het weer een paar dagen stil. Op den duur begon ik echt uit te kijken naar zijn berichten. Hij had een heel leuk gevoel voor humor, was open en eerlijk. Hij deed op geen enkel moment een poging om me te versieren, en net daarom voelde ik me zo goed bij hem. Op een gegeven moment besefte ik dat ik heel vaak zomaar glimlachte. Dat mijn hart net iets sneller sloeg als ik zag dat hij een berichtje had gestuurd. Ja, ik was verliefd aan het worden…'

Twee paar vlinders

'Daar schrok ik van, en ik had het er ook best moeilijk mee. Want niet alleen was ik nog niet zo lang weg bij mijn vriend, Jack woonde in Duitsland, als militair. Onze relatie had geen toekomst. Ik stuurde hem een bericht dat het beter was als we een tijdje geen contact meer hadden. Heel eerlijk vertelde ik hem over mijn gevoelens en mijn bezwaren – én dat ik waarschijnlijk alleen was met mijn vlinders. Ik had echt de bibbers toen ik op de send-knop drukte. Het bleef akelig stil, de uren kropen voorbij. Drie uur later – een eeuwigheid – kwam zijn antwoord. Dat hij had gevochten met zichzelf, hij had niet willen antwoorden. "Het was beter geweest als ik het hierbij had gelaten, lieve Sandra", stuurde hij. "Want ja, ik beantwoord jouw gevoelens. Ik ben ook verliefd op jou. Maar net als jij besef ik dat het niet kan. Het water is te diep."

Yep, romantiek had hij wel onder de knie. Want natuurlijk was ik gelukkig. Hij beantwoordde mijn liefde! En terwijl de afstand eerst een bezwaar was voor mij, begon ik het héél snel te zien als een kleine hobbel in de weg. Terwijl ik met het uur verliefder werd, nam Jack afstand. Als ik er op terugkijk, was hij ongelofelijk geslepen. Hij haalde me binnen als een vis. Een beetje inhalen – wat lieve woordjes en wat melig gedoe – en dan weer een beetje loslaten – stiltes in onze babbels, berichtjes à la: "Ik heb even tijd nodig, gun me die, je kan me hier niet bij helpen." Uiteindelijk was ik degene die hem vroeg wat er écht scheelde, zodat hij vertelde dat hij in geldproblemen zat door zijn ex en daardoor een nieuw leven met mij niet zag zitten. Hij wilde me niet belasten met zijn slechte verleden. Waarop ik hem zei – echt waar – dat ik hem wilde helpen. Ik meende het. Ik was tot over mijn oren verliefd, ik had het zo zwaar te pakken. En het was oprecht tussen ons, daar was ik van overtuigd. En dus stortte ik – zonder hem ooit te hebben gezien – vijfduizend euro op zijn rekening. En nog eens tweeduizend euro. En nog eens tweeduizend euro. En al die tijd leefde ik op hoop. Was ik zeker dat er ons een mooie toekomst was verzekerd. Jack bleef me verzekeren dat we elkaar snel zouden zien. Iedere keer kwam er iets tussen, maar hij hield van me, hij zou het allemaal goedmaken.'

Weer een naïeve trut

'God, als ik de chatberichten opnieuw lees, kan ik wel huilen. Ik zie hem daar dan zitten, grote glimlach achter zijn scherm. Weer een naïeve trut die hij er zonder al te veel moeite of weerstand inluisde.

Het is pas toen een van de kennissen met wie hij bevriend was – en door wie ik hem indertijd als vriend accepteerde – me contacteerde over Jack, dat het begon te dagen. Ze vroeg rechtuit of ik goed bevriend was met Jack en of ik hem geld had gegeven. Dat had zij dus ook gedaan…

We hebben afgesproken en de prints van onze gesprekken met Jack meegenomen. Ze waren pijnlijk gelijklopend. Jack was gewoon een oplichter. Dat andere meisje heeft hem geconfronteerd en toen was zijn Facebookprofiel weg. Zij wilde nog een klacht indienen, maar dat zag ik niet zitten. Ik schaamde me zo. Moest ik met die chatgesprekken naar de politie gaan? Om daar te horen dat ik zélf had voorgesteld hem geld te geven? Ik wilde het gewoon vergeten. Gewoon doen alsof het nooit was gebeurd.

Ik weet zelfs niet of die kennis klacht heeft ingediend, ik heb het in elk geval niet gedaan. Ik heb er verder met niemand over gepraat, dit is de eerste keer. Nu pas, door erover te praten, voel ik hoe diep het zit. Hoe kwaad ik ben op hem, op mezelf. Hoe verraden ik me voel. Hoeveel pijn ik heb. Want Jack heeft niet alleen mijn geld gestolen, hij heeft mijn hart gebroken. Ik geloofde hem… Ik hield van hem.'

Nog 1 stap voor je onze desktop-meldingen kan ontvangen!

Geef je browser toestemming om je desktop-meldingen van Flair te sturen.