Home Straf Verhaal Johans vriendin Hanne heeft een postnatale depressie

Johans vriendin Hanne heeft een postnatale depressie

Johan (32) is zes jaar samen met Hanne, ze hebben samen een zoontje van anderhalf.

‘Het is pas toen ik een afscheidsbrief van Hanne vond, dat ik besefte hoe diep ze zat. Ik was zelf zo overdonderd door de komst van mijn zoontje en de emoties die dat met zich meebracht, dat ik Hanne even uit het oog was verloren.'
En toen vond ik dus die brief van haar. In blinde paniek ben ik Hanne gaan zoeken – ze was weg met onze zoon, ik zag de verschrikkelijkste beelden voor me – om haar uiteindelijk in het park in de buurt te vinden. Op een bankje, kinderwagen naast haar, zat ze voor zich uit te staren.
 
Na de opluchting dat ze veilig en wel was, kwam de klik bij mij. Zoals ik haar daar zag zitten, met haar afhangende schouders, haar troosteloze blik, werd het me duidelijk. Het ging écht niet goed met haar.
 
Ik ben naast haar gaan zitten en nog voor ik iets kon zeggen, begon ze te huilen. Alles kwam eruit. Dat ze een slechte moeder was. Dat ze niet hield van Bas, ons zoontje. Dat ze het zich zo allemaal niet had voorgesteld. Dat we beter verdienden dan haar.
 
Opeens ben ik dan degene die haar “afremt” en “haar vriendinnen zeggen ook dat ze wat meer voor zichzelf moet kiezen”. Het hele huishouden komt op mij terecht!
 
Ik probeerde te luisteren, vragen te stellen, haar te helpen. En dat leek ook te lukken. We zijn naar huis gegaan, ik heb haar gezegd dat ze wél een fantastische moeder was en dat we hier samen door zouden komen. Ze keek me aan, glimlachte. En op dat moment besefte ik dat het maanden geleden was dat ze dat nog had gedaan. Ik voelde me schuldig dat ik niet beter naar haar had gekeken.
 
In het begin ben je strijdvaardig. Dit was mijn vriendin, ik zou haar hier doorsleuren. Maar als je dertien maanden verder bent en je ziet nog altijd geen verschil, dan word je moe. Het lijkt alsof we in een cirkeltje lopen. Ze crasht, ik pep haar op, geef haar een duw in de goede richting en ze begint te lopen. En een paar weken later crasht ze weer.
 
Ik weet niet meer hoe vaak we hetzelfde gesprek al hebben gevoerd waarbij zij zegt dat ze een slechte moeder is en dat we beter verdienen. Het is zo’n déjà vu, waarbij ik iedere keer opnieuw zeg dat ze wél een topmoeder is en dat ik van haar hou en dat het goed komt.’
 

Yoga, verdomme!

‘Maar eerlijk: ik zie het zelf soms niet meer zitten. Wat ik ook doe, het helpt niet. Dat frustreert me enorm. Zeker als ze dan thuis komt van een middagje met vriendinnen die haar allemaal hebben overladen met “advies”. Zo kwam ze een tijd geleden af met yoga. Yoga, verdomme. Mijn vrouw heeft een postnatale depressie en dat is dan de remedie volgens haar vriendinnen.
 
Als ik haar dan zeg dat yoga de boel niet gaat oplossen, wordt ze kwaad op mij. Opeens ben ik dan degene die haar “afremt” en “haar vriendinnen zeggen ook dat ze wat meer voor zichzelf moet kiezen”. Dat zijn momenten waarop ik even een blokje om moet gaan. Het hele huishouden komt op mij terecht.

Nog 1 stap voor je onze desktop-meldingen kan ontvangen!

Geef je browser toestemming om je desktop-meldingen van Flair te sturen.