Home Straf Verhaal Eva trouwde… en verliet haar man 2 weken later

Eva trouwde… en verliet haar man 2 weken later

'Soms denk ik dat ik beter was gebleven'

pexels.com
De ene dag zeg je ‘ ja’ en schuift hij een ring om je vinger, één maand later is het sprookje al voorbij. Hoe kan het in godsnaam in geen tijd zo ver gekomen? 

De ochtend van ons huwelijk voelde ik me misselijk. Ik wílde hier niet zijn. Ik wilde mijn trouwjurk niet aantrekken, ik wilde niet naar beneden, naar de familie en vrienden die op me stonden te wachten. En bovenal wilde ik niet naar Jef, die over een paar uur mijn man zou zijn.

Ik had toen moeten zeggen dat ik het wilde afblazen. Ik had anderhalf jaar eerder, toen Jef me vroeg, moeten zeggen dat ik eigenlijk niet wilde trouwen. Tweeëntwintig was ik, toen ik Jef leerde kennen. Ik had net een relatiebreuk achter de rug, mijn relatie met Jef was eerder een vlucht om mijn eerste liefde te vergeten. Niet dat dat echt lukte, ik voelde aan alles dat Jef niet was zoals mijn ex. Wat ik voor hem had gevoeld, was zo intens en zo passioneel geweest, terwijl het voor Jef eerder kabbelende gevoelens waren.

Maar mijn ex had ook mijn hart gebroken door me te bedriegen – meteen ook de reden van onze breuk – dus had ik mezelf voorgenomen dat ik het anders zou gaan aanpakken. Geen passie meer, want daar verloor ik mezelf in. Een beetje verstand, dát had ik nodig. Dus toen Jef zijn interesse liet blijken, stemde ik toe in een etentje. Ook al was hij helemaal mijn type niet, ook al voelde ik geen enkele vlinder.

Hij was een lieve jongen. Rustig, beheerst, zacht. Nét wat ik nodig had. Het ging ook goed tussen Jef en mij. We maakten geen ruzie, hij was het altijd met me eens. In het begin vond ik het heerlijk, zo’n rustige relatie.

Maar na een tijd begon het te irriteren. Er was geen ruzie, maar er kwam ook geen initiatief van Jef. Als ik hem vroeg wat hij wilde doen, was zijn standaardantwoord: “Wat zou jij graag doen?” Hij ergerde me. Maar ik vond het eigenlijk verwend van mezelf. Hoe hard had ik niet gehuild om mijn ex? Moest ik niet net blij zijn met een jongen die me de wereld wilde geven?

Dus gingen we verder. Het stemmetje van onvrede dat ik hoorde, legde ik het zwijgen op met “het kan niet helemaal perfect zijn”.’

Cold feet, dát was het. Dat moest wel 

‘Drie jaar later. Oudejaarsavond met vrienden. Jef stond recht. Ik voelde me rood worden toen hij op één knie ging zitten. Te midden van al onze vrienden vroeg hij me ten huwelijk. Ik dacht zelfs niet na, zei gewoon ‘ja’. Het gebeurde gewoon, hij had me zo verrast met zijn vraag, al onze vrienden stonden erop te kijken, hoe had ik nee moeten zeggen? Het is alsof ik er niet meer over nadacht.

Op avonden met iets te veel drank dacht ik wel: ik moet hiermee stoppen, ik hou niet van deze man. Maar de volgende ochtend stak ik het op de drank en ging ik gewoon weer verder.