Home Uit & thuis INTERVIEW Anke Wauters: ‘Het is absurd om mensen op basis van hun...

INTERVIEW Anke Wauters: ‘Het is absurd om mensen op basis van hun uiterlijk een karakter toe te schrijven’

Anke Wauters schreef eerder dit jaar met 'Dik. Lelijk. Wijf.' een virale blogpost over body shaming. Talloze meisjes herkenden zich in haar verhaal. Anke voelde dat er nood was aan meer dan één blogpost over body shaming en schreef er een boek over.

Wat doe je als aan de ingang van het zwembad de leider van een groepje jongens slechts drie woorden voor jou veil heeft: Dik. Lelijk. Wijf. Zomaar, uit het niets, enkel omdat je voorbijloopt. Voor Anke Wauters is het de druppel, dat keertje te veel waarop ze met body shaming te maken krijgt. Ze schrijft er een blogpost over die onverwacht viraal gaat. Een goed jaar later volgt nu het boek 'Dik. Lelijk. Wijf.' De perfecte aanleiding voor een gesprek met Anke. Wanneer we haar ontmoeten in een koffiebar in Geraardsbergen schieten er ons meteen drie woorden te binnen: Coole. Grappige. Griet.

Je schrijft je eerste boek en de covertitel is een vreselijk verwijt dat je naar je hoofd geslingerd kreeg. Dapper is dat wel!

‘Toen ik mijn blogpost schreef, had ik het moeilijker om Dik. Lelijk. Wijf. als titel te kiezen. Maar zodra ik aan het boek begon, wist ik dat het zo moest heten en niet anders. Waarschijnlijk schrikt het heel wat mensen eerst af en begrijpen ze niet goed waarom ik zo over mezelf spreek. Hopelijk zijn ze ook geïntrigeerd. De titel is drieledig en refereert naar drie thema’s die me na aan het hart liggen. Het woord dik verwijst naar lichamelijke onzekerheden, lelijk hangt samen met de heersende ideaalbeelden en wijf is de feministe in mij die naar boven komt. Ook al is de titel een bewuste keuze, het blijft natuurlijk eng om een boek met mijn naam op en met zo’n titel in de winkels te zien liggen. Je ergste demonen etaleer je zo open en bloot aan de wereld. Tegelijk werkt het ook bevrijdend: het allerergste wat je over jezelf denkt en over jezelf hebt gehoord, wordt nu openbaar gemaakt.’

Met dit boek etaleer ik mijn ergste demonen aan de wereld. Maar het werkt ook bevrijdend.

Waarom wilde je dit boek schrijven?

‘Het was zeker niet hét boek waarmee ik mijn debuut wilde maken. Een boek schrijven is altijd mijn droom geweest, maar ik had eerder het idee om met een roman naar buiten te komen als ik eind de twintig was. Het is anders gelopen. Toen ik de blogpost schreef, had ik nooit gedacht dat meer dan een half miljoen mensen mijn post zouden lezen. Een honderdtal lag eerder binnen mijn verwachtingen. Het gevolg is dat ik sindsdien voortdurend – zelfs anderhalf jaar na datum – mails van meisjes en vrouwen krijg. Over hoe zij ook last hebben van body shaming, over wat ze aan mijn verhaal gehad hebben, over of ik mogelijke raad heb.'

'Iedereen terugmailen is een hele klus. Niet alleen tijdrovend, maar ook emotioneel erg zwaar. Elk verhaal dat ze me vertellen en al het verdriet dat ze delen is enerzijds een mooi gebaar, maar het weegt ook op mijn schouders. Onlangs heb ik een meisje van veertien een lange mail als antwoord gestuurd. Ik herkende veel van mezelf in haar en stelde me in haar plaats: had iemand me toen bepaalde zaken gezegd, dan had ik veel slechte dingen in mijn leven kunnen vermijden. Voor haar en al die meisjes en vrouwen wilde ik dit boek schrijven. Zo kennen ze meteen ook mijn hele verhaal.’

Jobs

Nog 1 stap voor je onze desktop-meldingen kan ontvangen!

Geef je browser toestemming om je desktop-meldingen van Flair te sturen.