Home Straf Verhaal ‘Hij sloeg me bont en blauw, maar ik vergaf hem elke keer’

‘Hij sloeg me bont en blauw, maar ik vergaf hem elke keer’

2 lezeressen ontsnapten aan hun agressief lief.

Belga Image
25 november is de Internationale dag tegen geweld tegen vrouwen. Tijd om even stil te staan bij enkele duizelingwekkende cijfers en twee straffe verhalen van lezeressen die zelf slachtoffer werden van partnergeweld en de moed hadden om hun 'lief' te verlaten.

Om de drie dagen sterft er in ons land iemand aan de gevolgen van partnergeweld. En maar liefst 1 op de 7 vrouwen en 1 op de 10 mannen wordt per jaar slachtoffer van partnergeweld. Vooraleer het slachtoffer hulp zoekt, bevindt hij of zij zich daarenboven vaak al langer dan twee jaar in een gewelddadige relatie. Lezeressen Nadia en Silke vonden de moed om hun gewelddadige partner te verlaten.

Nadia (33) is sinds een jaar gescheiden van haar agressieve ex

Ze waren tien jaar samen en hebben twee kinderen (9 en 7)

Liefde? Nee, dat is er nooit geweest, of toch niet van zijn kant. Luc wist niet eens wat "houden van" is.

Veel mensen denken dat agressie alleen voorkomt in marginale gezinnen, niet in welgestelde, financieel stabiele families waarvan beide partners een goeie job en een degelijk inkomen hebben. Ze moesten eens weten. Mijn ex heeft een universitair diploma én een hoge functie binnen gerechtelijke kring. Ik heb een hogeschooldiploma en behaal binnenkort ook nog een tweede. Niemand kwam iets tekort bij ons thuis. Of toch niet op financieel en materieel gebied. We woonden in een mooi huis, gingen regelmatig op reis, bezochten musea en deden aan cultuur. Maar liefde? Nee, dat is er nooit geweest, of toch niet van zijn kant. Luc wist niet eens wat 'houden van' is.

Goedgelovig en blind

Ik was erg jong toen ik Luc leerde kennen. Net eenentwintig, een tikkeltje naïef en gelovend in het goede van elke mens. Ik was sociaal geëngageerd, wilde mensen helpen, er zijn voor iedereen die me nodig had. Tijdens een vakantiejob was Luc mijn coach. Hij gaf me opdrachten allerhande en we konden het goed met elkaar vinden. Maar na twee weken besefte ik dat die 'klik' misschien wel meer voor me betekende. Nog nooit had ik iemand ontmoet die zoveel wist, me zo kon boeien met zijn wijsheid en intelligentie. Ik was compleet head over heels, ook al was Luc een pak ouder dan ik. Mijn verliefdheid bleek wederzijds en al snel begonnen we een relatie. Het leeftijdsverschil van veertien jaar deerde ons niet. Ik was ervan overtuigd dat hij de man van mijn leven was, en dat ik de rest van mijn leven bij hem zou blijven. Misschien wel moest blijven, want dat doe je toch bij liefde? Enorm goedgelovig van me, natuurlijk, en ik werd blind voor alle signalen.

Eerst rood, dan paars

Bij de geboorte van onze oudste zoon kwam de kentering in onze relatie. Niet dat we eerst een warm, liefdevol koppel waren, maar het werkte wel tussen ons. Altijd als Luc erom vroeg had ik aandacht voor hem, maar na de geboorte van Siebe moest ik mijn aandacht verdelen. En dat wrong enorm. Luc kon niet aanvaarden dat zijn zoon ook aandacht kreeg, dat hij niet langer in het middelpunt van de belangstelling stond. Kort na de komst van Siebe vielen dan ook de eerste klappen. Maar heel veel herinner ik me er niet meer van. Misschien heb ik dat wel verdrongen? Sindsdien kon de kleinste aanleiding genoeg voor hem zijn om woest te worden. Dan werd Lucs gezicht vuurrood, tot zelfs paars, en wist ik dat ik moest oppassen. Hij kon compleet flippen, sleurde me met mijn haren door de gang, bedreigde me met een mes, sloeg mijn benen en billen bont en blauw, kneep mijn keel dicht. Om nadien weer te veranderen in de liefste man. Ellenlange gesprekken hadden we na een uitval, waarin hij me de hemel op aarde beloofde, waarin hij me vertelde dat hij zou veranderen, me smeekte hem niet te verlaten, en dat alles anders zou worden. Morgen al. Elke keer wentelde hij zich in zelfmedelijden, speelde hij slachtoffer van zijn moeilijke jeugd. In het begin geloofde ik hem, maar op de duur werd ik immuun voor zijn smeekbedes. Ook tijdens zijn agressieve buien ging ik na verloop van tijd in overlevingsmodus en reageerde ik zo min mogelijk. Toen hij merkte dat zijn woede-uitbarstingen me steeds minder deerden – uiterlijk dan toch – werd hij alsmaar extremer. Uiteindelijk dreigde hij om zichzelf iets aan te doen, of om mijn polsen over te snijden, alleen maar om een reactie uit lokken. Maar bij hem weggaan? Dat durfde ik niet.

Niet meer niezen

'Je bent lelijk. Heb je jezelf al eens naakt gezien? Zelfs je voorhoofd is veel te groot.' Door alle opmerkingen die ik moest slikken, kon ik mezelf niet graag meer zien. Als ik moest niezen, dan dook ik ineen, omdat ik wist wat voor commentaar er zou volgen. Eten met hem was bijzonder lastig, want Luc kon niet tegen het geluid van kauwen. Maar hij reageerde niet alleen extreem op mij. Ook anderen, zelfs wildvreemden, moesten zijn commentaar, en zelfs pesterijen, slikken. Toen we een keer op de roltrap stonden naar het perron van onze trein, wilde een man ons passeren. Hij was duidelijk gehaast. Luc blokkeerde opzettelijk zijn weg, zodat die man zijn trein miste. In het verkeer gold slechts één regel: zijn wil was wet. Zo reed hij ooit rakelings langs een jong koppel met een kinderwagen toen ze overstaken op het zebrapad. 'Ze hadden dat maar niet moeten doen', reageerde hij. Dat hij nooit meer ongevallen heeft veroorzaakt, mag een wonder wezen. Hij kon gewoonweg niet met mensen omgaan, kon hun aanwezigheid zelfs niet verdragen. Toch wist hij perfect de schijn hoog te houden als er vrienden op bezoek kwamen of als we bij mijn ouders langs gingen. Of toch de eerste jaren.

Mijn moeder heeft het meer dan eens zien gebeuren, maar toch stuurde ze me terug als ik voor haar deur stond.

Een vrouw hoort bij haar man

Een van de redenen dat ik zo lang ben gebleven, is mijn moeder. Telkens als ik weg wilde gaan, gepakt en gezakt voor hun deur stond en helemaal klaar was met de fysieke en emotionele mishandeling, de chantage, de manipulatie en de agressie, stuurde ze me terug. In haar ogen moest een vrouw bij haar man blijven voor de rest van haar leven. No matter what. Terwijl ik snakte naar steun, wilde horen dat ik de juiste keuze maakte, dat ik gelijk had om de grens te trekken. Niet dat ze niet wist wat er aan de hand was. Meer dan eens begon hij me te slaan en te schoppen wanneer ze in de buurt was. Eén keer stond mijn moeder schreeuwend naast hem, te smeken dat hij moest stoppen, of hij zou me vermoorden. Zo vaak hebben zij en Luc ruzie gehad. En toch. En toch bleef Luc een held voor mijn moeder, iemand die het had gemaakt in zijn job. Een reden te meer voor haar om niet af te wijken van haar principe: een vrouw blijft voor altijd bij haar man.

Vrienden bij politie en justitie

'Vroeg of laat vermoordt hij je, Nadia. Ga bij hem weg.' De laatste jaren waarschuwden mijn naaste vrienden me meer dan eens voor Luc. Ze hadden me zien veranderen van een optimistisch, vrolijk iemand die fladderend door het leven ging in een heel beheerst, weloverwogen persoon. De spontaniteit in me was compleet verdwenen. De eerste keer dat ik hem wilde aangeven, hadden mijn collega's me gepusht. Ik had blauwe plekken op mijn benen en rode striemen over mijn hele lijf, ik zag eruit als een wrak. Mijn baas stuurde me naar huis en moedigde me aan om een klacht in te dienen. Ik besefte dat ze gelijk hadden. Al mijn moed heb ik bijeen geraapt die dag, en ik ben naar de politie vertrokken. Maar toen ik voor de deur stond, klapte ik dicht. Ik heb me omgedraaid en ben opnieuw naar huis gereden. Luc had een hoge functie binnen gerechtelijke kring, ik durfde gewoonweg niet. Hij had ook talloze keren gedreigd dat hij me iets zou aandoen als ik zover ging. Hij wees me er zo vaak als mogelijk op dat hij overal vrienden had binnen politie en justitie. Bovendien had ik nog zo weinig zelfvertrouwen dat ik ervan overtuigd was dat hij gelijk had. De echte klik is er pas twee jaar geleden gekomen. Na de zoveelste woede-uitbarsting ben ik naar de huisdokter gestapt, die me aanraadde hem aan te geven. Bovendien was er net toen iets in het nieuws over het aantal partners dat sterft door partnergeweld. Ik heb mijn gerief gepakt, de kinderen in de auto gezet en ben naar de politie gereden. Eindelijk diende ik klacht in. De eerste keer, in meer dan tien jaar.

Beter leven zonder hem

Dat ik de stap niet sneller heb gezet, daar heb ik spijt van. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, dan was ik véél sneller bij Luc weggegaan. Dan zou ik tegen mezelf gezegd hebben dat ik het wél kan in mijn eentje, dat ik wél tegen hem op kan. Net daarom doe ik mijn verhaal: om andere vrouwen te overtuigen dat de schuld níét bij hen ligt en dat het leven alleen maar beter wordt. En dat ze niet alleen zijn. Er zijn er zovelen die net hetzelfde hebben meegemaakt, en nog elke dag meemaken. Neem een vriendin in vertrouwen, vertel je verhaal aan je huisdokter, of een therapeut. Want al heb je 't gevoel dat je gevangen zit, je bent het niet.

Jobs

Nog 1 stap voor je onze desktop-meldingen kan ontvangen!

Geef je browser toestemming om je desktop-meldingen van Flair te sturen.