Home Lifestyle VROUWEN MET STOERE HOBBY’S: Annemie (33) doet aan bush survival

VROUWEN MET STOERE HOBBY’S: Annemie (33) doet aan bush survival

'Mijn ouders en grootouders zijn er compleet tegen. Zij vinden dat ik onverantwoord ben en mijn eigen leven in gevaar breng.'

Dat vrouwen ook een serieus stel figuurlijke ballen aan hun lijf hebben hangen, tonen we elke week door een vrouw met een stoere hobby in de kijker te zetten. Annemie Jansen (33) trekt er geregeld op uit in de wildernis, zonder enige vorm van luxe en helemaal op haar eentje.

Bush survival doet bij de meesten onder ons niet meteen een belletje rinkelen. De term ‘overlevingstocht‘ klinkt dan weer al iets bekender in de oren. Annemie Jansen heeft er zo al een aantal op haar persoonlijke cv staan. ‘Ik ga soms op pad zonder echt een plan te hebben’, aldus Annemie. ‘Ik stippel geen routes uit en ik boek geen hotelkamer op voorhand. Ik kampeer liever in de natuur en ik zie wel wat er op mijn pad komt. Meestal trek ik rond met het openbaar vervoer, de fiets of al liftend.’

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.
Klik hier om dit alsnog toe te laten

Doe je dit zowel in België als in het buitenland?

‘Ja. Als ik er eens een weekendje op uit wil trekken, dan blijf ik in ons land. Maar voor grotere tochten, van één tot zelfs drie weken, verkies ik toch het buitenland. Zo ging ik afgelopen zomer nog anderhalve week op bush survival in Oostenrijk. Ik zat ook al in Zwitserland, Italië, Schotland en zelfs Australië.’

Welk materiaal heb je daarvoor nodig?

‘Een tentje of een bivakzak, dat is een zak in een soort tentstof die je over je slaapzak trekt. Ik verkies dat laatste, want dat weegt minder en neemt minder plaats in in mijn trekkersrugzak. Daarnaast heb ik nog een dikke slaapzak, een matje, een kampvuurtje, enkele gamellen, een zaklamp en een zakmes mee. Dat is mijn basis survivalkit.’

En je gsm: gaat die mee of blijft hij thuis?

‘Ik neem die altijd wel mee, want je weet nooit of er iets gebeurt. Ik kan verdwalen, ziek worden of me pijn doen. Maar ik zet hem wel uit. Heel af en toe zet ik hem aan om te checken of er aan het thuisfront geen kleine gezinscrisis is of dat de wereld daarbuiten niet ontploft is (lacht).’

Mis je die luxe niet op je overlevingstochten?

‘Nee, dat hoort er net bij. Ik mis mijn televisie, gsm of koffiemachine ook helemaal niet. In de natuur valt er altijd wel iets te beleven. Ik geef wel graag toe dat het eerste wat ik doe als ik thuiskom na zo’n tocht een warme douche nemen is. Dat is écht genieten!’

Een vakantie in een all-inresort zegt je waarschijnlijk niets?

‘Nee. Ik heb dat vroeger vaak gedaan omdat ik mee op vakantie moest met mijn ouders, maar da’s eigenlijk helemaal niks voor mij. Daarom doe ik nu volledig het tegenovergestelde (lacht).’

Doe je dit altijd op je eentje?

‘Meestal wel en ik voelde me nog nooit eenzaam. Een paar vrienden gingen wel al eens mee om te kijken wat het is, en ook mijn oudste dochter vergezelde me eens op een weekendje bush survival. Maar het is anders als er iemand mee is. Ik doe dit om tot rust te komen, wat na te denken en tot mezelf te komen. Dat gaat natuurlijk niet als er iemand anders bij is, want dan trek je automatisch naar elkaar toe.’

Wat vind je zo leuk aan die overlevingstochten?

‘Zoals ik daarnet zei: het is de ideale manier om tot rust te komen en alles eens op een rijtje te zetten. Daarnaast doe ik het voor de absolute vrijheid. Je bent heel even los van alle dagdagelijkse verplichtingen. Het laat me toe om volledig in het moment te leven. Ik lig niet wakker van waar ik de volgende dag ga slapen, ik weet dat het wel in orde komt. Die onvoorspelbaarheid en dat verrassingseffect is heerlijk! Het is ook zalig om me even volledig één te voelen met de natuur.’

Wat vind je het meest uitdagende aan bush survival?

‘Ik heb het soms moeilijk met kou en regen. Op zulke dagen moet ik echt een knopje omdraaien en soms zelfs mijn plannen aanpassen, want het is gewoon niet doenbaar om bijvoorbeeld een week lang bij 5 graden in open lucht in de gietende regen te slapen. Het moet plezant blijven, hé (lacht).’

Is het fysiek lastig?

‘Ja. Ik leg telkens een behoorlijke afstand af en sta er voor alles alleen voor, dus je moet toch wat fit zijn. Daarom loop ik veel thuis.’

Alleen in een bos zitten als vrouw. Is dat, zeker in deze tijden, geen gevaarlijke hobby?

‘Ik krijg die vraag heel vaak, maar ik heb me eerlijk gezegd nog nooit onveilig gevoeld. Totaal niet. De natuur zorgt voor mij. Ik doe dit nu al zeker tien jaar en ik maakte nog nooit iets mee wat me angst inboezemde. Integendeel: ik ben altijd heel vriendelijke mensen tegengekomen op mijn pad. Ik verschiet er steeds opnieuw van hoe behulpzaam mensen zijn, ook al kennen ze je niet. Het is tof om ook eens de andere kant van de maatschappij te zien: een waar je mensen kan vertrouwen en waar je als vrouw geen schrik hoeft te hebben om lastiggevallen te worden.’

Hoe ben je hier eigenlijk ingerold?

‘Ik wandel heel graag en ik deed van kleins af aan al lange tochten te voet. Ik ben ook altijd heel avontuurlijk geweest, maar dat werd tijdens mijn jeugd wat de kop ingedrukt. Pas toen ik op kot ging, kon ik de eerste keer op bush surival. Dat is ondertussen al vijftien jaar geleden.’

Vinden je kindjes het niet vervelend of eng dat hun mama vaak op reis gaat zonder hen?

‘Ze zijn niet ongerust, want ik doe het al van voor ze geboren waren. Ze kennen niks anders en ze zijn het al gewoon. Mijn ex-man maakte er ook nooit een probleem van. Hij stond er niet voor te springen, maar hij gunde het mij wel. Mijn huidige partner is ook heel avontuurlijk, dus hij vindt mijn hobby net een pluspunt (lacht). Mijn ouders en grootouders, dat is een ander verhaal.’

Oei. Vertel. 

‘Zij zijn er compleet tegen. Zij vinden dat ik onverantwoord ben en mijn eigen leven in gevaar breng. Toen ik mijn dochter eens meenam, kreeg ik onmiddellijk naar mijn hoofd geslingerd dat ik een slechte moeder ben. Tja, als je het zelf nog nooit hebt gedaan, zie je er enkel de gevaren van en niet de voordelen.’

Wat zou je er zélf van vinden als je kinderen dit wilden doen?

‘Door mijn jarenlange ervaring kan ik ze zoveel goede raad en advies meegeven dat ik er vertrouwen in heb dat ze het kunnen en dat ze de juiste beslissingen zouden nemen op zo’n tocht.’

Wat is het strafste wat je ooit al tegenkwam bij bush survival?

‘Vorige zomer liftte ik op mijn eentje naar Oostenrijk. Voordat ik vertrok, had ik mezelf voorgenomen dat ik niet zou meerijden met Oost-Europese truckchauffeurs. Maar een halve dag later reed ik 150 km mee met een Bosnische chauffeur, waar ik geen woord van verstond. Zijn vrachtwagen was gevuld met moezelwijn en hij was op weg van Duitsland naar Slovenië. Ik ben tijdens geen enkele rit zo enorm goed verzorgd geweest als toen. Hij bood me gratis eten en drinken aan, en we lachten non-stop. Die rit zal ik nooit meer vergeten.’

Tot slot, waarom zou je onze lezeressen aanraden om dit ook te doen?

‘Je leert er enorm veel uit. Je leert omgaan met angsten, je leert te leven in het moment en je hebt onderweg soms inspirerende ontmoetingen. Ik heb al tochten gedaan die mijn leven compleet veranderd hebben. De verbinding met de natuur en soms ook met je medemens in een totaal andere context brengt je terug bij de essentie van het leven. Je voelt met andere woorden echt dat je leeft, iets wat je in de file op de Brusselse ring niet hebt (lacht). Ik doe dit zo’n tweetal keer per jaar, want het werkt echt therapeutisch voor mij. Even alles op een rijtje zetten en de batterijen opladen.’

Nog meer straffe dames: