« Ik ben al heel jong beginnen te roken, voor een deel omdat ik erbij wilde horen. Nu is het een dagelijkse gewoonte. Ik ben vrij sportief en vind het jammer dat ik mijn gezondheid in gevaar breng met die sigaretten. Daarom heb ik besloten om mijn laatste sigaret op 31 december om 12 uur te doven. Een minuut later vreesde ik al dit een onmogelijke opdracht zou worden. Een ding is zeker: goede wil alleen zal niet volstaan."

Is de eerste dag de moeilijkste?
Ik heb de indruk dat ik overal mensen zie roken en ik krijg zin om hen om een sigaret te vragen.

Op mijn werk heb ik het het zwaarst. Ik mis die kleine rookpauzes met collega's. Ik heb daarom besloten om hen te vergezellen ook al rook ik niet meer. Als zij een sigaret opsteken, stop ik een nicotinekauwgom in mijn mond. Dat vermindert redelijk goed de zin in nicotine en geeft me iets te doen als ik daar sta.

Zoals iedereen ben ik bang om dikker te worden nu ik ben gestopt met roken. Maar ik heb gelezen dat dat vooral komt omdat je zin hebt om iets in je mond te stoppen. Daarom zorg ik voor een voorraadje dipgroenten: wortelstaafjes, rauwe bloemkool. Er bestaat een ongelooflijk groot gamma aan magere sausjes en dressings.

Ik knabbel ergens op, maar dan wel op iets natuurlijks. Ik wil absoluut niet bijkomen. Dan zou ik meteen weer naar de sigaret grijpen. Perfect: ik heb het al een week volgehouden. Waarom geen twee?

Ik hou het nog steeds vol en daar ben ik trots op. Meer nog: ik heb intussen een aantal collega's overtuigd om ook te stoppen. Het wordt echt veel makkelijker als je met meerdere mensen hetzelfde doel hebt.

Ik bereik zelfs het punt dat ik niet langer met de rokers naar buiten ga als ze er eentje willen opsteken. Het zal wel psychologisch zijn, maar ik heb de indruk dat ik efficiënter ben in mijn werk. Thuis is de geur in mijn appartement behoorlijk verbeterd. Als mijn moeder me komt bezoeken, zegt ze dat er veel meer zuurstof hangt.

Omdat ik niet eeuwig wil blijven kauwen, vraag ik mijn apotheker om pleisters. Ze zijn zo gedoseerd dat ik het gebrek aan nicotine niet te hard voel. In tegenstelling tot wat ik dacht, blijkt de tweede week niet veel makkelijker dan de eerste te zijn. Maar met een goede boost gebeuren er mirakels.

Alles bij elkaar genomen wil ik natuurlijk op het punt belanden dat roken niet meer noodzakelijk is in mijn leven.
En dat is veel makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik beken : ik heb het bijna begeven. Ik wil niet voortdurend eten. En ik stop niet met roken om de ene ondeugd voor een andere in te ruilen. Een collega raadt me een inhalator aan.

Best grappig. Het is een combinatie van alle antirookmethoden die ik tot nu toe heb geprobeerd. Ik mis niet alleen de nicotine, maar ook iets om in mijn mond te stoppen. Dus zit ik nogal dom op al mijn potloden te kauwen. Het andere goede nieuws is dat ik sinds enkele dagen een veel beter ademhaling heb.

Daarom ben ik opnieuw beginnen te joggen. Buiten is het koud en het voelt heerlijk om zo diep te kunnen ademhalen. Dat zorgt meteen voor een sneeuwbaleffect. Hoe meer ik loop, hoe minder zin ik heb om te roken. Ik voel dat ik op de goede weg ben. Natuurlijk is de verleiding groot, zeker 's avonds, maar ik betrap mezelf erop dat ik de geur van sigaretten zelfs onaangenaam begin te vinden.

Benieuwd hoe lang dit zal duren.