Liefde overwint inderdaad niet alles. Ik zie mijn volwassen kinderen doodgraag. Maar zij duwen mij voortdurend in een klein, ver hoekje. Waarom? Joost mag het weten. Ze zijn ver weg gaan wonen en de contacten zijn maar flauw. Bij de oudste dochter zijn we zelfs nog niet aan huis geweest. Tijdens de sporadische telefoontjes worden er maar wat oppervlakkige nieuwtjes verteld. Ik vraag me echt af waar ik dit aan verdiend heb. Ze zijn ook niet bereid om te zeggen waarom dus blijf je maar denken.

Wat het maar waar dat liefde alles overwint, dan zouden we nu niet me zovele zoveel traantjes aan het laten zijn, voor die oh zo geweldige kerel met zijn oh zo geweldig vele fouten, en toch blijven wij ze graag zien, ik ben bedrogen, belogen, bestolen, gebruikt, belachelijk gemaakt, vernederd, gemanipuleerd door een kerel, en eigenlijk zie ik hem nog doodgraag ...

Liefde met vele obstakels is aardsmoeilijk. Afstand, kinderen, andere cultuur, andere taal, andere godsdienst, de ouders... 't is alles behalve simpel maar ik zie m wel nog graag en hij mij maar t wordt ons nie eenvoudig gemaakt. Maar ik zie me niet bij een andere man. k gaf mijn hart aan hem en hij t zijne aan mij. En gegeven is gegeven, maar ja t is een extra uitdaging. Maar ik geloof dat echte ware liefde wel alles overwint!

uit de put te halen en daar heb ik nu genoeg van reizen doet hij met madam gaan eten doet hij met madam en ikke zit alleen thuis heb er genoeg van nu

ik kan die personen goed begrijpen , ik heb een relatie nu van die maand met een lieve man hij zei dat hij niet gelukkig was thuis en bla bla bla blijkt nu dat zijn vrouw enkel maerilistisch is aangelegd en daarom blijven ze samen ze hebben een groot inkomen samen grotendeels komt van mijn vriend af maar ik ben zo niet ben dus sterk ah denken om er een dikke streep onder te trekken . Hij doet nog alles offisieel met haar en ik sta in een hoekje enkel als hij het moeilijk heeft ben ik er om hem

ik herken mezelf niet in 1 van deze situaties, maar ben ondertussen wel al 1,5 jaar ongelukkig in mijn relatie. Ik kan niets goed doen voor hem. De hele dag moet ik horen dat ik arrogant ben, zeg ik niks is hij kwaad dat ik niet praat, op mijn kleding heeft hij ook altijd commentaar. zo kan ik nog wel even doorgaan. Het enige probleem is dat ik hem enorm graag zie, ik kan mij geen leven voorstellen zonder hem. Ik weet alleen niet hoe lang ik dit nog kan volhouden

Ik herkende direct mezelf in het verhaal van Ellen. 7 jaar heb ik een uit/aan-relatie gehad met een Marokkaan. Zijn ouders weten zelfs altijd niet van mijn bestaan!! We zijn dolverliefd op elkaar maar blijkbaar geeft hij de prioriteit aan zijn geloof en heb ik er deze week dan ook (met enorme hartpijn) een punt achter gezet!! Super artikel en er zijn dus nog mensen als mij :-)

en toch overwint de liefde alles.. geloof me , maar niet elke liefde overwint alles :D

liefde overwint niet alles.. er zijn ook andere factoren in het leven, en als die niet willen meewerken kan je het vergeten.. doet wel pijn, maar het is de harde realiteit

Ik kan dat ook wel begrijpen, het is niet gemakkelijk om constant tussen je lief en je familie te staan... denk dat dat bij mij uiteindelijk ook wel tot een breuk zou leiden aangezien ik familie toch belangrijk vind en het is leuker als iedereen 'overeen komt'. Hoeven geen beste vriendjes te zijn, maar ze moeten elkaar niet negeren...

Ik kan best begrijpen dat als je familie er tegen is je relatie niet altijd blijft duren. Het is moeilijk maar daarvoor niet onmogelijk. In het beste geval komen julie er aleen maar sterker uit en luisteren julie niet naar de familie. In het slechtste geval kan de relatie zo ten einde lopen.