De tranen rolden over mijn wangen en ik kreeg bijna geen lucht meer toen ik dit verhaal las. Na mijn 2de zoontje die ook een huilbaby bleek te zijn leefde ik puur op automatische piloot. Ik stond voortdurend op janken en heb heel dikwijls lelijke gedachten gehad, zowel over mezelf als over mijn kinderen. Ik dacht dat het vanzelf wel zou overgaan, maar mijn jongste is nu 2 jaar en ik vrees dat ik hulp moet gaan zoeken, als het al niet te laat is.

Ik heb dit ook meegemaakt en ik geef 1 raad aan iedere depressieve moeder: zoek hulp! Ik heb geen medicatie genomen, dat wou ik niet. Wel ben ik hulp gaan zoeken bij een paranormaal begaafd iemand. Ze heeft me energie gegeven en mijn gedachten gezuiverd. Sindsdien voel ik me voor 90% beter. Ik geloofde het in begin niet, maar het resultaat was er wel. Ik was op, had goesting in niets meer. Zoek hulp, eender welk maar geef niet op voor je zelf en voor je familie.

Kan iemand mij hierbij helpen? Zelfmoord gedachten heb ik reeds ook beleefd. Is dit nog normaal? Ik kan er met niemand over spreken tot wanneer ik mijn flair kocht vandaag en me als 2 druppels herkende in het verhaal hierboven...

Tijdens mijn zwangerschap liep ik werkelijk op roze wolkjes, dan brak de bevalling aan en direct daarop was er mijn depressie, die nog steeds niet volledig is opgelost. Ik ben nu vrijdag ten raade gegaan bij kind en gezin, maar ik heb nog soms gedachten mijn kind neemt me alles af, geen moment meer voor mezelf, ik wil hem soms nog eens door de ruit smijten, die gedachten heb ik ook werkelijk gehad. mijn kind is nu 1 jaar oud hopelijk krijg ik de gevoelens die andere moeders ook beleven.

zeer herkenbaar. Zou dat vooral zijn bij mensen die moeilijk zwanger raken? Bij ons duurd t ongeveer 3 jaar. De eerste 6 weken na haar geboorte was ik doodop, had bijna niks geslapen. Onze droombaby bleek een huilertje te zijn. Dat was de realiteit. Zo ben ik in een depressie geraakt. Toch ben ik (wel met medicatie) er terug uit geraakt? Ik hield ook een dagboek bij. Mijn prisesje is na 8 jaar nog een zorgenkindje. Maar ik zie haar doodgraag

ook ik heb een postnatele depressie gehad. en dit voor ongeveer 7 maand. achteraf was ik toch heel blij dat ik voor de geboorte een dagboekje had aangemaakt waar ik na de bevalling toch in ben blijven schrijven. zo heb ik me uit mijn deppresie geschreven. en heb natuurlijk een leuk aandenken voor later.

mij overkwam het ook. ik ben er na 6 maanden zelf uitgeraakt. bij de volgende kinderen is het mij gelukkig niet meer voorgevallen.