"Laurent en ik, dat was grote liefde: we waren drie jaar samen, hadden een huis gekocht en probeerden zwanger te raken. Toen knalde Laurent met zijn motor tegen een auto."
"Onze droom sloeg in één seconde om in een nachtmerrie. Ondertussen ligt hij al tien maanden in coma. Op je 27ste zou je eigenlijk andere dingen moeten doen dan je dagen doorbrengen in een ziekenhuis aan het bed van je vriend. Soms beeld ik me in hoe ons leven zou zijn geweest als hij één seconde eerder had kunnen remmen en dat ongeval nooit was gebeurd. Eén of twee seconden, en ons leven had er totaal anders uitgezien.
Natuurlijk ga ik ook al 'ns een avondje op café met vriendinnen. Maar de dag erop krijg ik dan de weerslag, en voel ik me schuldig. Dan denk ik: wat zat ik daar gisterenavond te lachen, terwijl hij niet eens uit zijn bed kan?"
Lees dit schokkende verhaal in Flair van 2 februari.
Veel sterkte!
Veel sterkte, hoop doet leven en sterkt je geloof in een goede afloop. Vergeet zelf niet te leven, anders verlies je de kracht om uw hoop over te brengen op je vriend. Leef vooruit, wees positief voor jezelf en praat met hem daarover. Deel al je gevoelens over die, wat er in je omgaat. Anders beleef je de dagen met te veel twijfels.
heb geduld meid mijn vriend lag maanden lang in coma maar gelukkig kwam hij er gezond terug ui! heb geduld x
Mijn man heeft 3 maanden in coma gelegen en daarna nog 9 maanden in vegetatieve toestand geweest. Alle dokters hadden hem opgegeven en raadden me aan om hem te plaatsen in een rusthuis. Toen huilde hij plots als hij me zag en gaf een kus. Nu zegt hij mijn naam! Het onmogelijke is bij mij gebeurd. Een lang verhaal dat dokters maar al te vaak bestempelen als een uitzondering. Ik wil geen valse hoop geven maar geef niet te snel op. Je mag altijd contact met me opnemen als je meer wil weten! X
Veel sterkste.
Héél mooi artikel..
Mijn partner heeft ook in coma gelegen,wij hebben elkaar maar daarna leren kennen.Het is nu 10jaar dat hij in een rolstoel zit.We wonen nu 5JAAR samen.'k Begrijp dat het voor jou psychisch heel zwaar moet zijn.(0ns zoontje is 5,5jaar ondertussen.Blijf hopen,geef de moed niet op(wij zijn ook nog jong,ik bijna 34,mijn partner 41).'k Hoop dat je steun vindt bij familie en vrienden.Je mag altijd contact opnemen als je dit wil.