Het is normaal dat Eva schuldgevoelens en verdriet heeft. Toch moet ze proberen dat een plaats te geven en verdergaan met haar leven. Tim had vast niet gewild dat ze levenslang ongelukkig achterbleef. M'n 1ste vriend heeft na 1 jaar en 3 maanden zelfmoord gepleegd omdat hij dàcht dat ik hem niet meer wou. Na 4 jaar heb ik aanvaard om opnieuw een relatie aan te gaan en hoewel ik m'n hart niet meer kan openstellen uit angst gekwetst te worden ben ik nu al 10 jaar gelukkig met m'n 2e vriend.

Ik ben ook al omgegaan met jongens die het niet meer zagen zitten. Je weet natuurlijk niet waar je aan begint, en dan nog, je ziet die persoon graag. Je wilt er voor hem zijn, terwijl je eigenlijk niks kan doen voor hem, dat ligt in zijn handen. Het is erg belastend, maar je kan moeilijk zeggen, ik ben maar eens weg, dag! Uiteindelijk treft de persoon die achterblijft nooit schuld. Als de breuk niet de druppel geweest is, zou er wel een andere druppel gekomen zijn.

@antropoloog : denk niet dat je ooit met depressieve mensen te maken gehad hebt, en hoop dat dit in de toekomst ook niet zal gebeuren. En ik hoop uit de grond van mijn hart dat het je zelf nooit overkomt, want dan zal je wel anders praten ! Jij bent een grote egoïst door zo'n uitspraken te doen.

De keuze om uit het leven te stappen bij Tim, kan al voor hun relatie gesmeed zijn. Het was heel "egoistisch" van Tim om deze daad in de realiteit om te zetten! Een mens is van nature destructief; en als hij de controle drijgt te verliezen kiest hij voor de gemakkelijkste oplossing om dit probleem op te lossen. Eva, treft geen schuld aan zijn wanhoopsdaad, het is een daad van zwakte en het niet kunnen plaatsen van zijn emotioneel verdriet. Van Tim moets de "wereld" het zo te weten komen;

Het was zeker niet mijn bedoeling om te veralgemenen; mijn reactie vloeide voort uit het verhaal van Eva. Misschien had ik ervan moeten maken 'Iemand die zò depressief is...', maar mij schamen om mijn reactie? Geenszins!

@La_Fille_2008: u zou zich moeten schamen om uw eerste zin. Het wil niet zeggen dat het bij u zo was, dat het bij iedere depressieve persoon zo is. Veralgemeen zeker niet, er zijn meer depri-mensen dan u zou denken. Wie weet hebt u ooit verkering gehad met iemand die depri was, zonder dat u het wist.

Een relatie met een depressief persoon, daar ga je uiteindelijk zelf kapot aan. Ik heb't ook geprobeerd, maar de ene keer aangetrokken worden om even later weer kei-hard afgestoten te worden, dat doet óók pijn! Je eigen zelfvertrouwen krijgt ook een enorme deuk en je merkt dat je ook in een neerwaartse spiraal terechtkomt. Iig, zo ging dat toch bij mij. Uiteindelijk moet je ergens kiezen: die ander (tevergeefs?) gelukkig proberen te maken of kiezen voor je eigen geluk.

Ja wie heeft dat nu gezegd, tuurlijk vind ik het verschrikkelijk dat je pijn hebt, maar JIJ HEBT NOG WEL EEN LEVEN, HIJ NIET. Kijk, als je zo diep zit, is er enkel die ene persoon die je kan helpen, en dan kan familie, dokters of wat dan ook niets aan doen. Sorry maar dat is de waarheid.

Ik heb ook hetzelfde meegemaakt ( met mijn echtgenoot ) Tijd heelt alle wonden zeggen ze....toch niet , " tijd leert je leven met verdriet...het schuldgevoel is er ( was ik maar bij hem gebleven,dan was het niet gebeurd ) maar helaas, de werklijkheid is anders. En daar moet je leren mee leven en op een dag , komt de zon op....en besef je dat het leven gaat verder , thats live ! xxx

brokenangel, wat een rotreactie! jij vindt het blijkbaar leuk als anderen pijn hebben..nice!

en maar goed ook ... hoop dat die persoon zijn rust "eindelijk" gevonden heeft

ikzelf heb in dezelfde situatie gezeten als Eva. Heb me toen ook heel lang schuldig gevoeld. Zijn familie wees me met de vinger en ook ik was niet welkom op de begrafenis. Ik weet dus precies hoe Eva zich voelt! Een uur voor zijn dood (volgens de wetsdokter) zou hij me nog proberen bellen hebben op mijn gsm. Maanden heb ik mezelf verweten dat ik die nacht mijn gsm niet aangelegd had. Ik vernam het nieuws 12uren na zijn dood via zijn zus midden de stad via gsm.Gek werd ik.Zoiets blijft pijn doen!