Isabel wou dat ze de feestdagen kon overslaan. Een huwelijk en een dochter later wordt ze nog altijd niet geaccepteerd door haar schoonfamilie. En dat legt een enorme druk op haar relatie.
Isabel: "Ik ben ten einde raad, weet niet meer wat ik moet doen of zeggen. Telkens als ik aan deze hele situatie denk, moet ik huilen. Mijn schoonmoeder en mijn schoonbroer hebben me al de ergste verwijten naar het hoofd gegooid: ik heb Thomas in de problemen gebracht, ik heb zijn leven verwoest, ik ben de oorzaak van alle miserie...
Thomas en ik zijn nu vijf jaar samen, waarvan drie jaar getrouwd. We hebben ook een dochtertje van tweeënhalf, maar zijn moeder heeft me nog altijd niet aanvaard. Ik was eerst Thomas' minnares. Hij was negen jaar getrouwd, mét twee kinderen, en ik was ook al negen jaar samen met de man van mijn oudste dochter. We hebben het niet gepland, hè. We zijn verliefd geworden op elkaar, en ja, daar hebben we onze partners toen erg mee gekwetst..."
Het vervolg van Isabels verhaal lees je in Flair.
Hier nog ene die bij 't clubje hoort :) Toen onze zoon geboren werd, had ik even hoop op beterschap, 't is tenslotte ook HUN kleinkind.. Maar nee, ze kwamen zelfs niet op bezoek om hem te leren kennen, hij bestaat simpelweg niet. Hier was zelfs geen overspel mee gemoeid, maar toch blijf ik eeuwig degene die hem "weggejaagd" heeft van bij zijn gezin. Koste wat kost.
ja luna, join the company. we kunnen misschien een clubje oprichten, de verschrikkelijke schoondochters. hahaha. hier is het ondertussen weer wat kalmer. ik ga er alleen heen als het echt moet. let verjaardagen, 1 x per 2 weken daar gaan eten en voor de rest zeg ik goeiendag als ik ze tegen kom. veel beter voor mijn huwelijk. want het brengt toch veel spanning mee.geef de moed niet op, en dezelfde raad als ze mij gaven: ze wil jou weg, gun haar dat niet.veel sterkte
Het is vreselijk om zo'n verhaal te lezen, maar langs de andere kant doet het me ook zo'n deugd om dit te lezen, omdat ik me dan niet alleen voel. M'n schoonmoeder haat me ook en ze doet er alles aan om me weg te krijgen van haar zoon. Af en toe heb ik eens een moment dat ik het niet meer zie zitten, erg hé. Ik zou gewoon de man van m'n dromen verlaten voor zijn moeder... Groetjes Luna
merci lilineke voor de steun. wij hebben een poortje in de tuin staan, waar ze zomaar te pas en te onpas door kunnen lopen. zeer storend in de zomer als je op je gemak wilt zonnen. en dat zal er ook blijve ook want hoe storend ik het vind, er is nog geen aanbod gekomen om het te dichten, en zelf ga ik het niet voorstellen. voor jou ook veel sterkte met je glurende buren.
En tip voor de tuin .. in ons geval is dat ook zo bij zijn zus dan en wij zijn de haag al flink aant laten groeien geloof me ! die kan er (voor al voor mij) niet rap genoeg staan :)Succes ab-tje! weet , je staat er niet alleen voor!
ik snap wat je bedoelt.. Maar hej het kan nog altijd erger.. zijn moeder en vader wonen 2 straten verder en zijn zus woont er naast.. Ze heeft ons altijd in't oog .. alle eigenlijk weten ze niet dat het terug goed is tussen ons.. ze houden hem super hard in't oog om te zien of ik niet meer langs kom.. En kies voor uw man .. Dat doe ik ook.. het wordt echt moeilijk maar achteraf komen jullie er sterker uit geloof me.. zie jij hem als je geluk? ga er dan voor..
wat is dat toch met die schoonmoeders, want zo te lezen en te horen komt het heel vaak voor. ik begin ook te twijfelen of het een goed idee is om weg te blijven, maar dan alleen voor mijn man zou ik het doen. het probleem is dan nog dat onze tuinen aaneen grenzen. dus of ik wil of niet ze is altijd in de buurt. ik heb 2 stiefkinderen en als die later gelukkig zijn met hun partner, dan ben ik dat ook. is toch niet moeilijk he
Ab-tje , geef de moed niet op! dat is wat zij willen ,je gaat ze hun dat toch niet gunnen ? ik weet hoe moeilijk het is maar .. Ga voor je geluk ! ik probeer dat ook te doen
ik ken dit ook, jammer genoeg. ik kan bij mijn schoonmoeder niks goed doen, alles wat er misgaat is mijn schuld, haar zoon en dochter zijn het nooit geweest, en nu is ze al 2 maanden aan het zeggen dat ik de familie uiteen wil, mijn man en zijn zus uiteen wil halen. terwijl zij de enige is die ruzie stookt en mij niet het gevoel geeft van welkom te zijn. maar ik heb er gister een punt achter gezet, ik ga er geen energie meer insteken, ik kan toch niks goed doen, dus blijf ik er maar weg
lafaards toch, altijd zo moeilijk om eerst u partner te verlaten? en dan maar wenen omdat mensen haar raar aankijken, maar hoeveel zat ze in met haar man die plots alleen was? die zal ook geweend hebben ma da was voor de liefde dus tis ok zoooo hypocriet
Ik begrijp niet dat iemand een relatie kan beginnen terwijl hij nog gehuwd is. Ik zelf ben anderhalf jaar bedrogen door mijn man en hij is nu bij zijn minnares gaan wonen. Hij heeft me altijd gezegd dat ik "de enige" was en "dat we er wel door zouden komen". Niet dus!!! Is het dan zo moeilijk oml eerlijk te zijn en niet met de gevoelens van de andere partij te spelen? Je gaat niet vreemd, punt, en anders beëindig je maar eerst je huwelijk of relatie. Je eet niet van 2 walletjes tegelijk!!!
het belangrijkste is dat jullie elkaar ontzettend graag zien en voor elkaar willen vechten. Uiteindelijk moeten jullie dag in dag uit samen leven en niet met zijn ouders. Het moeilijkste voor "vrede" mee te nemen is dat jullie dochter niet de aandacht en liefde krijgt die zij ook verdient! De situatie is voor mij zeer herkenbaar! Enkel krijgt mijn dochter van mijn ouders wel de liefde die ze verdient en wordt zij hier op handen gedragen!
of je man kiest voor jou of er iets is mis met jullie relatie. ik ben ook getrouwd met een man die al getrouwd was en die een kind had. zijn ouders hebben wel voor mij gekozen omdat mijn man voor mij gekozen heeft!!!!