Toen ik nog een kind was, sprong ik altijd op mijn oma haar bed. Op een dag struikelde ik en viel ik met mijn oor op mijn oma haar nachtkastje. Resultaat: Mijn oor was gebroken. Sinds dan had ik dan ook een flapoor. Toen ik 7 was, heeft de plastische chirurg mijn oor weer 'gemaakt' zeg maar. Ik schaam mij er niet voor, maar ik zeg het ook niet aan iedereen. Want meestal kijken ze zo verbaasd en zeggen ze dan: "Een oor breken, dat kan toch niet?"

Ik heb mijn borstvergroting ook een tijdlang verborgen gehouden voor mijn familie. De reden? Reacties zoals die van flipflap hieronder... Onbegrip, vooroordelen en dies meer dus. Ze weten het nu, maar er wordt nooit over gesproken. Ik vind dat jammer, vooral omdat het je eigen familie betreft, want ikzelf heb geen probleem om ervoor uit te komen dat ik een ingreep ondergaan heb.

Ik heb 2x een borstreductie gehad en een buikwandcorrectie. Dit was uit noodzaak, doch indien ik er terug op het zelfde moment een beslissing nemen zou ik het terug doen. Een borstvergroting nooit meer, de mijne zijn gescheurd geweest door een ongeval en het dragen van mijn autogordel, die gevolgen waren nefast....

waarom moet je daar stiekem over doen ??? het is jouw lichaam en jij alleen beslist daarover..

plastische chirurgie... hmm daar doe je mij over nadenken. omdat voor mensen met een sirieuze fout zoals een scheve neus of hazenlip zo'n ingreep wel kan. mensen voor een borstvergroting enzo zijn gewoon een beetje onzeker ;)