Al drie jaar willen we graag een kindje maar geraak ik niet zwanger. Nu hebben we de diagnose dat door een vruchtbaarheidsprobleem van mijn vriend ik nooit op de natuurlijke manier zwanger zal worden. We gaan nu beginnen aan een IVF ICSI programma. Mijn vriend heeft het er moeilijk mee dat ik door 'zijn schuld' zware behandelingen moet ondergaan om onze kinderwens in vervulling te laten gaan. Ik vind het belangrijk dat we als een goed koppel aan een gezin beginnen. Hoe kunnen we ervoor zorgen dat we niet uit elkaar groeien tijdens deze belastende en mogelijk langdurende behandelingen?
Het antwoord van Flair:
Een IVF-behandeling is inderdaad niet te onderschatten. Er zullen momenten komen die voor jou zwaar zijn. Toch is dit misschien niet de kern van het schuldgevoel van je vriend. Een groot deel daarvan kan immers veroorzaakt worden doordat zijn zelfwaarde als man aangetast is. Onvruchtbaar zijn is voor veel mannen een blamage. 'Mannen horen vrouwen zwanger te kunnen maken, niet?'
Belangrijk is dat hij zich door zijn schuldgevoel niet gaat terugtrekken. Maak hem duidelijk dat hij voor jou nog steeds dezelfde man is en dat jij met hém een gezin wil beginnen. Jullie hebben gezamenlijk beslist om deze behandeling te starten, en je wilt ook samen deze periode doorkomen. Zijn taak als man is veel meer dan het bevruchten van de eicel. Dat is slechts het begin. Daarna start het echte mannenwerk! Zorg dragen voor een zwangere vrouw en haar moeilijkheden verlichten: dáárin kan hij jou steunen. Vertel hem daarom steeds hoe het met je gaat en wat hij kan doen om het voor jou aangenamer te maken tijdens deze periode. Op die manier blijft de zwangerschap iets gemeenschappelijks en kunnen jullie samen genieten van het proces waar jullie zo lang naar hebben uitgekeken.
ik zou mij zelf schuldig voelen moest het aan mij ligeen... maar er is veel meer nodig dan een zaadcel! een goede papa is er nodig... het is natuurlijk altijd beter int gedacht dat het op een natuurlijke wijze gebeurd maar als moeder natuur dat niet heeft meegegeven dan meot het op een ander manier. en daar kan hij niets aan doen.ik denk eh zoals hij zich nu al schuldig voelt dat hij een hele goede papa zal zijn. ik wens jullie veel succes :-)
En zoals Flair schrijft: het is niet alleen die zaadcel dat hem tot papa maakt! Maar ik begrijp wel dat hij zich schuldig voelt! Veel communicatie tijdens de zwangerschap, bij de arbeid en zeker ook na de zwangerschap!
Ik denk dat de vriend zich zal blijven schuldig voelen, ook met adoptie, ik denk om het "zijn kindje" niet is.... Onderschat IVF dus zeker niet maar zorg zeker ook dat jullie er met de volle 100 % achter staan! Veel succes en moed en hopelijk komt er een pracht van een kindje. Zelf ben ik student vroedvrouw en ik hoop dus in het diepste van mijn hart dat jullie een pracht van een gezin gaan krijgen!
Adopteer dan? Dat is even belastend misschien, maar je vriend moet zich dan niet schuldig te voelen.