Vorig jaar ben ik gaan samenwonen met mijn vriend, en hoewel ik daar al lang op aan het wachten was, kreeg ik paniekaanvallen als ik alleen was. Nu ben ik veranderd van werk, en is de paniek er weer. Ik ben het beu, en heb me op de wachtlijst bij de psycholoog gezet. Ik herken het dat niemand in je omgeving écht begrijpt wat je voelt... Ben blij dat ik niet de enige ben met dit probleem!

Als ik dit lees, is het alsof ik mijn eigen verhaal lees! Ik heb voor het eerst een paniekaanval gekregen enkele jaren geleden tijdens de 2de examenperiode op de Universiteit. Zo'n verlammende paniek waardoor ik me absoluut niet meer kon concentreren, geen eetlust meer had en niet meer alleen kon zijn. Die paniek is toen na een paar weken voorbij gegaan, maar sindsdien komt hij terug telkens er iets verandert in mijn leven.

Ik ben nu 20 en heb sinds 4 jaar regelmatig last van angstaanvallen die op de meest willekeurige momenten lijken op te duiken. Vaak word ik 's nachts in paniek wakker, en soms gaat dit zover dat ik ook dingen (meestal een persoon) zie die er niet werkelijk is. Dit gebeurde bvb toen ik verhuisde, maar soms begin ik ook gewoon midden in de les te hyperventileren. Ik neem nu sinds 9 maanden anti depressiva, waardoor de aanvallen zelf geminderd zijn. De angst voor vele dingen blijft echter wel..

Hey ik heb hetzelfde als jij! Vorig jaar in februari kreeg ik opeens aanvallen, kwist niet wat er met mij gebeurde!Ik heb medicatie vd dokter gekregen en na meer dan 6 maand waren die angstgevoelens weg. Ik krijg ze nog af en toe als ik in een andere omgeving kom vb op reis enzo. in februariben ik verhuist en toen kreeg ik ze ook, ik kan me zo moeilijk aanpassen aan nieuwe omgevingen enzo. Nu lig ik met mezelf in de knoop en voel ik me terug zo raar :( Nu zit ik wat met mezelf in dn

Ik ben 19 jaar en heb paniekaanvallen al heel mijn leven. Alleen is het bij mij weer een tijdje geleden dat ik een aanval heb gehad. Maar het komt altijd wel terug en dan... Een dokter is voor mij ook niet echt een optie niemand neemt mij serieus. ik probeer gewoon van mijn leven te genieten en hopen dat mijn aanvallen wegblijven en niet erger worden.

Als ik nu wat problemen heb of er zijn veel nieuwe ( lees onbekende) dingen in mijn leven dan komt het terug maar ik probeer me erover te zetten. Maar zoals Faukje al zegt heb ik nog geen enkele dokter gevonden die mij serieus neemt of die mij kan doorverwijzen naar een therapeut ofzo. Dus ik vrees dat er niets anders opzit dan gewoon zo goed mogelijk verder te leven en op een dag te kunnen zeggen dat het al een hele tijd geleden is dat ik nog een aanval heb gehad. Veel sterkte aan iedereen.

Hoi, ik heb nu al zo een 6 jaar paniekaanvallen, ze komen te pas en te onpas. De laatste tijd gaat het beter met me maar er zijn tijden geweest dat ik nog niet meer naar de winkel kon, zodra ik daar was begon mijn hoofd te draaien, zweten, hartkloppingen en dan moest ik zo snel mogelijk naar buiten. Sta er maar met een volle kar aan de kassa... Met er lang en veel over na te denken ben ik tot de conclusie gekomen dat het te maken heeft met mijn verleden.

relaxatietherapie kan helpen

Ook ik heb hier last van. Een week geleden ben ik hierdoor flauw gevallen, alles behalve leuk! de dokter kan hier niets voor doen, rusten is de boodschap! maar als alleenwonende student is dit nu eenmaal niet zo simpel. als er iemand tips heeft, deel ze gerust!

Ik herken dit direct,bij mij is er ook wel nog erge hoofdpijn.Onlangs heb ik mij naar het ziekenhuis laten voeren,tegen ik daar was was de aanval gedaan.Op de spoed namen ze mij natu allesbehalve au serieux.Maar ik zit er toch maar mooi mee!Ik heb er wekelijks soms dagelijks last van,maar ik heb het gevoel dat zelfs de dokters waar ik naartoe ga mij niet ernstig nemen.Ze staan er gewoon mee te lachen,dat ik nog jong ben blabla..echt vreselijk!Kent iemand een effectief hulpmiddel of therapie?

Ik herken de symptomen,van mij kwamen ze op na mijn bevalling.Ik heb veel steun gehad van mijn vriend die mij er heeft op aangedrongen om naar de dokter te gaan omdat hij inzag dat hij er niet veel mee ging kunnen helpen. We zijn nu 4maand verder en ik voel mij stukken beter en kan eindelijk wat genieten van mijn dochtertje! Erover praten en durven te praten is dan ook de boodschap. En de stap naar de dokter lijkt groots maar het heeft mij alvast geholpen.

Ik herken het helemaal ,ik heb vreselijke dingen meegemaakt met mijn ex,en heb jaren nachtmerrie's gehad,op de koop toe is zijn familie vlakbij komen wonene en pesten zij ons regelmatig,het heeft lang geduurt eer ik het kon loslaten ,maar met de tijd ,beetje per beetje gaat het beter.hou de moed erin! livia71

Hey, Ik herken je symptomen wel. Ik heb namelijk chronische hyperventilatie. Het beste bij mij is er af en toe over praten als het mij te veel wordt. Voor de hartkloppingen heb ik medicatie maar de angst blijft steeds. Bij mij helpt accupunctuur wel momenteel...

Ik heb zelf last gehad van zware paniekaanvallen. Dat heeft toch zo'n twee jaar geduurd. De meeste mensen begrijpen dit totaal niet en dat vind ik erg. Ik heb van alles uitgeprobeerd. Je kan het zo gek niet bedenken. Wat ik wel goed vond, was het boek "Angst overwinnen" voor Dummies, maar ja dat is persoonlijk natuurlijk. Je komt er wel door. Ik dacht dat ik er nooit van af zou geraken en ik heb het nu al 4 jaar niet meer gehad. Succes!

hey! Ik ben 19 en heb er al een tijd last van. de laatste 4 maanden was het zo erg dat ik niet meer normaal kon functioneren, ik durfde niet meer met het openbaar vervoer mee, durfde niet uitgaan en durfde niet meer alleen zijn. Mijn psychiater heeft me medicatie voorgeschreven en nu gaat het al beter. De angst is er wel maar de paniek niet meer. Het is heel frustrerend maar je komt er wel! veel moed. x

ik ga volgend weekend een cursus BIO-ENERGETICA volgen en daar wordt aan je gewerkt in groep...Benieuwd of het zijn effect gaat hebben.

ik heb deze aanvallen de laatste 2 nachten gekregen: Ik voel me momenteel rustig maar ben werkelijk een zombie 2 nachten en dagen wakker en gewoon doodmoe, het einde van mijn werkdag is nog zo ver in zicht! ik heb gewoon paniek als ik aan het slapen denk omdat ik bang ben voor de hartkloppingen,koude rillingen, zweten; draaien en niet goed liggen. Nu pijn in ogen door licht., hoofdpijn, gedesoriënteerd en gevoelig. Ik probeer me in te beelden dat ik op het strand lig; maar gevoel is te sterk!

Ik ben er zeker van dat er heel veel mensen zijn met dergelijke paniekaanvallen, niet tevreden zijn met het werk, bij keuzes maken...

Ik ben 22 en heb al zo'n 12 jaar last van paniekaanvallen. Het beheerst al heel mijn leven. Ik heb alles geprobeerd: psycholoog, psychiater, accupunctuur, medicatie, meditatie, kinesisterapie,..Je kan het zo gek niet bedenken!Het is al veel beter maar ik zit er nog steeds mee. Geen koffie of alcohol drinken helpt al enorm. Ik volg nu een ACT therapie: Acceptance Commitment.Ik heb wel het gevoel dat het helpt. Eigenlijk moet je een soort van 'je m'en foutisme' verkrijgen. Controle loslaten. Grts

soms krop je zaken op, en daar ben je je soms niet bewust van en dan gaat je lichaam uiteindelijk protesteren...je moet echt de tijd nemen om iets te verwerken anders blijft het je achtervolgen, gemakkelijk gezegd natuurlijk, heb er zelf ook regelmatig last van maar zou mijn eigen raad moeten volgen

Ik had dit ook één keer voor. Erg eng. Ik dacht zelfs dat ik ging flauwvallen! Ik ben meteen op bed gaan liggen, na een paar minuutjes was het voorbij. Ik heb het sindsdien niet meer voorgehad.

Ik had dit ook. ik heb dit kunne verhelpen door eerst de oorzaak te vinden en mezelf dan ervan te over tuigen dat het niet nodig is om zo te reageren. dit is niet gemaakelijk maar het zelpt echt wel! Sterkte!

weten zoals mijn vriend en ma. Maar ik denk dat je dit moet plaatsen, tijd laten overgaan en dat het ooit wel zal ophouden. (hoop ik toch) tot die tijd probeer ik me sterk te houden!

hey, ik ben nog iets jonger (23) en heb er soms last van.. hartkloppingen, trillingen... Soms wil ik gewoon wegrennen van mezelf, heb recent een aantal verliezen te verwerken gekregen. En dit zet me aan het denken, wat als ik nu ook nog die persoon van wie ik zoveel hou zal verliezen, en helemaal alleen kom te staan. Je zal wel nooit echt alleen zijn maar toch op die momenten ben ik soms zo angstig... Ik volg geen therapie, heb er ook nog niet met een dokter over gepraat. Er zijn mensen die het