zelf heb ik een mentaal gehandicapt kindje van 7j waarbij ook autisme is vastgesteld en ik kan er goed inkomen hoe ze zich voelt en hulp vragen is makklelijker gezegd dan gedaan,je moet eens de familie horen hier is hij braaf hoor enz maar de roep buien en slaan nijpen en bijten zien ze niet ook de nachten waar hij uren aan het roepen is is er niemand. lieve mevrouw hopelijk kan je tetecht bij een goede vriendin daar heb je meer aan dan al die deskundigen die er niets van kennen hoe het echt is

lees het boek eens van jenny mcarhtney! zij heeft ook een zoontje met autisme en het is een heel mooi boek die al vele mamas hebben geholpen!

Ik heb al hulp gevraagd, maar voor proffesionele hulp kom je overal op wachtlijsten terecht. Ik heb wel een goede GON-begeleidster. Aan haar kan ik veel vragen en zij luisterd ook naar mij. Familie en vrienden begrijpen het niet altijd. Ze zien ook niet wat er mis is en vinden ook vaak dat ik overdrijf. Maar hij kan ook heel lief en grapig zijn en uit die momenten put ik moed. Dan weet ik dat ik het toch nog niet zo slecht doe als mama.

Ik heb al hulp gevraagd, maar voor proffesionele hulp kom je overal op wachtlijsten terecht. Ik heb wel een goede GON-begeleidster. Aan haar kan ik veel vragen en zij luisterd ook naar mij. Familie en vrienden begrijpen het niet altijd. Ze zien ook niet wat er mis is en vinden ook vaak dat ik overdrijf. Maar hij kan ook heel lief en grapig zijn en uit die momenten put ik moed. Dan weet ik dat ik het toch nog niet zo slecht doe als mama.

Ik herken je probleem. Ik heb zelf een zoontje van 5 met ASS. En ik heb ook het gevoel dat al mijn energie aan hem op gaat. De laatste tijd heeft hij veel problemen en ik ga er gewoon aan onderdoor. Hij kan niet verwoorden wat het probleem is dus ben ik continu op zoek naar aanwijzingen. Want ik wel hem graag helpen (en dat kan ik niet). Ik heb nog 2 kindjes en natuurlijk wil ik hen ook voldoende aandacht en liefde geven, maar soms krijg ik het gevoel dat ik hen tekort doe. het is niet makkelijk

Voor jezelf bestaan er ook veel boeken die geschreven zijn door mensen met autisme zelf. Op die manier krijg je soms een beter beeld van wat er allemaal in die personen hun hoofd leeft. Ikzelf sta nog elke dag verbaasd over de problemen die kinderen met autisme kunnen ondervinden, terwijl ik al 7 jaar in het vak sta. Maar deze kinderen hebben zeker ook sterke kanten, dat mag niet vergeten worden! Heel veel succes verder!

Ik werk als opvoedster in het buitengewoon onderwijs en sta zelf in een leefgroep met 7 kinderen met autisme. Je bent zeker niet alleen! Vele ouders hebben een hele weg afgelegd en worden vaak niet begrepen door familie en vrienden. Wat je kan doen, is boeken kopen of lenen over autisme (die van Peter Vermeulen zijn aan te raden) en die eens laten lezen door je familie en vrienden, zodat zij er een beter zicht op hebben.

sorry hoor dat ik het verkeerd heb geschreven ,ik heb dat soms omdat ik te snel wil typen enof ik met nog andere dingen bezig ben maar ale bij jou was het toch opgevallen groetjes.

ai,sorry..ik kon het mij niet laten,t'is psycholoog.

ik heb 4 kinderen en door omstandigheden krijg ik hulp van een kinderspycholoog en zij gaat mijn vriendin ook helpen met haar autistische kind omdat zij het niet meer zie zitten en die spycholoog helpt het kind en de ouder verder want mensen die dit niet meemaken begrijpen het ook niet

sorry ik bedoel dat ik 4kinderen heb

ik heb zelf geen 4kids en door omstandigheden krijg ik hulp van een goede kinderspycholoog en ik heb haar een beetje verteld over mijn vriendin met haar zoontje en zij werkt ook met autistische kinderen en geeft ook hulp aan de ouders waardoor het minder zwaar doorweegt,waarom probeer je dat ook eens niet want de mensen die dit niet kennen begrijpen het ook niet

FF reactie of Lavendine: ja zulke kindjes leren je inderdaad helemaal anders naar t leven kijken. Ze leren je genieten van kleine dingen. Leren je vooral veel relativeren. Ik zou mijn pietoeke nooit meer willen missen en zeker niet willen ruilen. Ik werd weloverwogen moeder en sommige kindjes komen nu eenmaal niet met een extra bijsluiter. Maar hier wel met veel minder consentratie en veel meer energie. Ik probeer te profiteren van de leuke momenten en haar grandiose uitspraken.

k heb ook gemerkt dat grootouders t er ook zeer moeilijk hebben om te aanvaarden dat ze een "bijzonder" kleinkind hebben. Extra stuctuur en consequent zijn is dus bij hen ook geen overbodige luxe. jammer genoeg worden ze door hen dikwijls extra verwent waardoor hier de mama daarna met de gebakken peren zit. Maar ik heb er maar eentje en ik zie haar doodgraag alhoewel t erg zwaar is soms. Erbij gaan werken lukt bij mij gewoon niet meer.Maar da s een keuze die niet altijd iedereen begrijpt.

MIJN DOCHTERTJE IS OOK 8 EN AL VERSCHILLENDE JAREN ZIJN ER AANWIJZINGEN DAT ZE AUTHISTISCH IS; t word voor mij steeds zichtbaarder de symptomen. Maar nog steeds word ik niet geloofd. Ze heeft nog steeds de diagnose AHHD. K krijg ook steeds de vinger gewezen dat t mijn schuld is of dat t tussen mijn oren zit. De materie is te complex zeggen de specialisten, nochthans is t voor mij zeer duidelijk. Voor mij hoeft geen diagnose meer, ik neem mijn kind zoals ze is ook al krijg ik vaak grijs haar

vraag zeker hulp van buiten af ,want mijn beste vriendin haar zoontje van 6 heeft ook autisme en ze denk ook dat ze het alleen aankan en dat is niet hoor want ze heeft de ene na de andere een depressie ,en zelf heeft ze cvs,het is niet gemakkelijk voor haar.en het vervelenste is dat veel mensen dat niet begrijpen wat het allemaal inhoud .zware inspanningen en veel structeur geven

ook wij hebben een autist in huis en weten dat het energievretertjes zijn. z'on 3keer per week "ontsnap "ik eventjes en ga mij uitleven in de zumbales . ik heb "leren "hulp vragen"want anders houd je het niet vol! Hoe moe ik ook soms wordt ik zou hem voor geen goud willen missen!!onze zoon heeft ons op een andere manier naar 't leven doen kijken en op de "stille"momenten dubbel van genieten is de boodschap!!! Moed en sterkte aan alle mama's en papa's van autistjes