Ik ben zes jaar samen met mijn vriend. Geleidelijk is zijn ware aard naar boven gekomen. Hij blijft geen enkel weekend thuis en is dan altijd dronken. Hij maakt ruzie om het minste geringste. Vaak gaat hij alleen op stap en komt dan de hele nacht niet thuis. En hij gebruikt fysiek en mentaal geweld. Je zou het hem niet aanzeggen want hij is een charmeur, daardoor ben ik ook in zijn val gelopen. De mentale aanvallen vind ik het ergst: ik ben een slechte huisvrouw, mijn kinderen zijn lui en slecht opgevoed, ik ben een hoer voor mijn collega's. Mijn vriendinnen zeggen dat ik van hem weg moet gaan. Maar ik kan het niet. Zodra ik beslis dat het gedaan is, voel ik me slecht en ga ik achter hem aan en verneder ik me voor hem. Ik ben niet zo, ik heb een sterk karakter en bijt van me af, waarom lukt dat niet met hem? Ik haat mezelf om deze zwakte. Wanneer hij dronken is, kan ik geen uiting geven aan mijn woede want dan gaan zijn woorden over in fysiek geweld. Soms maakt hij me dan van binnen zó kwaad dat ik een mes in zijn lijf zou willen steken! Hoe moet dit toch verder?
Het antwoord van Flair:
Gaandeweg in de relatie ben jij je zelfrespect en zelfvertrouwen verloren omdat je vriend je meer en meer begon te vernederen. Wellicht heb je lang gehoopt dat zijn gewelddadige gedrag maar tijdelijk zou zijn, of sus je jezelf met het idee dat hij ook nog een goede, lieve of charmante kant heeft (gehad). Het heeft echter geen zin jezelf met deze praatjes aan het lijntje te houden. Van een harmonieus gezinsleven of een warme relatie is hier helemaal geen sprake meer. Je vriend respecteert je niet, is meestal niet beschikbaar voor jou en de kinderen, drinkt en gebruikt geweld. Niemand verdient het om verbaal vernederd of fysiek aangepakt te worden ! Deze situatie maakt jou en de kinderen kapot. Vraag je af wat jou aan deze man bindt : angst voor het geweld, schrik om weg te gaan en alleen te zijn, blijven zoeken naar erkenning, steeds proberen bewijzen dat je niet zo slecht bent als hij wel beweert terwijl hij dat toch nooit zal toegeven ? Stel grenzen aan het gedrag van je vriend : geef aan wat je wel en niet meer tolereert en maak duidelijk wat de gevolgen zijn. Zoek steun bij vrienden, familie of een hulpverlener, niet enkel emotioneel maar ook praktisch. Informeer je goed voor het geval je zou willen weggaan, zodat je weet wat je rechten en je plichten zijn. Laat fysiek geweld vaststellen bij je arts of doe desnoods aangifte bij de politie. Bij Tele-Onthaal vind je steeds een luisterend oor en krijg je praktische informatie. Ook kan je met de kinderen via het lokale Centrum voor Algemeen Welzijnswerk terecht in het vluchthuis. Respecteer jezelf en kom op voor het geluk van je kinderen. Blauwe plekken genezen wel, maar littekens op je ziel veel moeilijker. Je hebt maar één leven : neem het in handen en laat het niet door een ander vernielen! (www.caw.be, Tele-Onthaal gratis nr 106).
Recentste artikels uit Helpdesk
Ik kan je maar 1 raad geven ga bij hem weg liefde moet van twee kanten komen, ik heb 2 jaar in zo'n hel geleefd zag elke week blauw aan armen aangezicht benen enz. Ik heb dan de stap genomen en hem verlaten, heb er enorm van afgezien maar je moet goed beseffen je bent een mens uit vlees en bloed
Meid, alsjeblief, ga bij die man weg!!! Ik ken dat soort mannen; dat stopt niet, jij bent veel meer waard als dat!!!
moeten doen. Ik wens je in elk geval veel succes en hoop dat jij wel de moed hebt om het juiste te doen want zoals het antwoord van Flair al was Blauwe plekken genezen, maar littekens op de ziel veel moeilijker...
op haar aanraden een melding gaan doen bij de politie.Let hier wel heel goed op dat je vermeld dat ze zeker geen contact mogen opnemen want dat hebben ze bij mij dus wel gedaan. Ze doen om goed te doen om te vragen of alles in orde is thuis maar mijn man stond naast mij toen ik die telefoon kreeg. Dus vermeld het beter een keer teveel dan te weinig want dit geeft natuurlijk weer aanleiding tot ruzies. Ik kan je geen raad geven enkel dat ik ook heel erg in de knoop lig met mezelf om wat ik zou
Hallo, Ik kan me heel goed voorstellen hoe je je voelt.Ik maak nl net hetzelfde mee. Wij zijn 15 jaar samen en hebben 1 kind. Mijn man is net hetzelfde als de jouwe maar om eerlijk te zijn ik had al langer moeten zien dat hij zo was maar liefde maakt blind he. Vorig jaar heeft hij mij voor het eerst (serieus) geslagen in bijzijn van mijn kind. Ben toen 2 dagen weggegaan maar uiteindelijk teruggekeerd vooral voor mijn zoontje. Ik heb wel bij mijn huisarts vaststellingen laten doen en
laat je verder niet vernederen bereid je voor om weg te gaan en de duer voorgoed achter je dicht te doen als je het niet alleen durft vraag het aan een goede vriendin ,zus of moeder om je bij te staan
laat je verder niet vernederen bereid je voor om weg te gaan en de duer voorgoed achter je dicht te doen als je het niet alleen durft vraag het aan een goede vriendin ,zus of moeder om je bij te staan
laat je verder niet vernederen bereid je voor om weg te gaan en de duer voorgoed achter je dicht te doen als je het niet alleen durft vraag het aan een goede vriendin ,zus of moeder om je bij te staan
Ken dit het is zeker niet simpel met kids om ineens weg te gaan zit in het zelfde bootje maar wat ik doe is zowat alles regelen en zien voor een huisje etc... en dan op een dag ben ik ervan door
Als je kinderen hebt, MOET je gewoon weggaan voor je kids! Alles is beter dan dat je kids dit moeten meemaken, beter géén vader dan! NEEM die stap!
kben van hem weg terwijl ik zwanger was. Ik moest aan mijn kindje denken. Beter geen vader dan een slechte vader. Ik had geen dak boven mijn hoofd en ik zit nu in een klein studioke en hij zit in mijn appartement met mijn gerief (ondertussen bevallen) maar ik heb geen stress meer van hem. Kheb veel tranen gelaten en ben zelfs nog met mijn domme kop een paar keer terug gegaan om het te doen werken, omdat ik medelijden had met hem dan nog. Kword liever geslaan dan mentaal gemanipuleerd. Verlaten!
Vraag jezelf af of je zo wil verder leven. Heb je het er voor over? Zo niet: GA WEG!
geen seconde spijt van. Het was hard maar ik ben er alleen maar beter van geworden. De nachtmerries enzo beginne weg te vallen en heb een heel nieuw leven opgebouwd en woon nu terug thuis maar men ouders wete wel van niks zij wete alleen dat ik bij hem weg ben om zijn drankprobleem en nu hoor ik dat hij nog geen haar veranderd is en alle dagen zat in de kroeg hangt. Zielig voor hem!!!
ruzie te maken. Ik heb ook lang getwijfeld maar de laatste rammeling was zo hevtig dat ik dacht dat hij me ging vermoorden dat men ogen zijn opengegaan. Ik ben vertrokken terwijl hij zen roes lag uit te slapen en ben na 2 weken teruggegaan om men spullen op te halen met hulp van familie. Ik heb zelfs nog getwijfeld en hij deed er alles aan om me terug bij hem te krijgen maar ben nu heel blij dat ik die stap gezet heb. Het is nu 4 maand geleden en voel me terug vele gelukkiger en heb er
ja iedereen zegt je van weg te gaan,maar het ben jij die die stap moet nemen he. Ikzelf heb 2 jaar met een jongen samengewoont waarbij het vook van kwaad naar erger ging. Kwam ook niet meer thuis in de weekends en het begon op de duur ook in de week meer en meer voor te vallen en als hij dan gedronken had kreeg ik ook die scheldparijen en woede uitbarstingen van hem over me heen ook al lag ik in mijn bed als hij aankwam en sliep ik (of deed alsof) werd ik wel uit men bed geschopt of gezet om
WEG GAAN!!!!! Ik ben zelf het slachtoffer van partnergeweld, zowel fysiek als psychisch. Het duurde 14 jaar. Sedert februari (dit jaar), heb ik dankzij mijn oudste zoon de politie en eerste keer gebeld. Hij heeft de woning moeten verlaten eind september. Neem die stap aub.
maak van je hart een steen en ga bij hem weg! dit hou je niet vol, je zal het de eerste maanden moeilijk hebben maar dit zal beteren en je zal inzien dat je de juiste beslissing genomen hebt!
meid, ik sluit me aan bij onderstaande reactie, weggaan is de enige juiste oplossing, je gaat er zelf aan kapot gaan aan die relatie, je leven is een hel!! Kies aub voor jezelf en je kids. Jullie zullen veel gelukkiger zijn!!!
Ik denk dat er maar één oplossing is en dat is weggaan van hem. Je moet deze stap echt durven zetten. In het begin zal je je mss bedenken en terug willen naar hem maar je moet echt bij je standpunt blijven. Wat hij doet kan echt niet. Zolang jij bij hem blijft zal hij je dit blijven aandoen. Het leven is vééél te kort om bij zo iemand te blijven en ja je zal moeilijke tijden kennen maar nadien zal je dankbaar zijn dat je de stap hebt gezet en terug een normaal leven kan opbouwen.
ga weg bij die man,nu heb je misschien de kans nog,ik ben ook bij zo een man gebeleven en heb er echt spijt van,geloof me maar het beterd echt niet,nu maakt hij me geestelijk stuk
Niemand verdient het om zo behandelt te worden, dus ook jij niet! Kom op voor jezelf, vecht voor jezelf, laat je zo niet behandelen! Je verdient het om gelukkig te zijn, niet om allerhande verwijten naar je hoofd geslingerd te krijgen, niet om met blauwe plekken over straat te wandelen, niet om aan je eigen te twijfelen enz. Ook je kinderen verdienen het niet om 'lui' genoemd te worden. Neem het hef in handen en laat zien met wie hij echt te maken heeft en niet met wie hij beweert dat je bent!
* Geweld tegen de kinderen dus
Ga bij hem weg, al is het maar voor je kinderen. Ik weet wat het is om zo'n vader te hebben, later begint hij ook geweld te gebruiken en daartegen is het te laat.